Τετάρτη, 6η/19η Δεκεμβρίου 2011.
«Ποίοις μελωδικοίς άσμασιν επαινέσωμεν τον Ιεράρχην; τον της ασεβείας αντίπαλον και της ευσεβείας υπέρμαχον· της Εκκλησίας πρωτοστάτην· τον μέγαν προασπιστήν τε και διδάσκαλον· τον πάντας τους κακοδόξους καταισχύνοντα·τον ολετήρα Αρείου και θερμόν αντίμαχον· τον δι’ ου την τούτου οφρύν, Χριστός καταβέβληκεν, ο έχων το μέγα έλεος».
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Ευλαβείς Χριστιανοί.
Αγάλλεται σήμερον η Αγία του Χριστού Εκκλησία επί τη ετησίω πανηγύρει του Θεοφόρου Πατρός ημών Νικολάου, επισκόπου Μύρων της Λυκίας του θαυματουργού. Και τούτο διότι ο των Μύρων της Λυκίας επίσκοπος ανεδείχθη μέγας προασπιστής και υπέρμαχος, αλλά και διδάσκαλος του μυστηρίου της ευσεβείας, δηλονότι του μυστηρίου της Θεολογίας και της θείας εν Χριστώ Οικονομίας. Να διατί ο υμνωδός της Εκκλησίας, εκστατικός ων, διερωτάται λέγων: «Ποίοις μελωδικοίς άσμασιν επαινέσωμεν τον Ιεράρχην, τον αντίπαλον της ασεβείας και τον διδάσκαλον αυτής (της ασεβείας) Αρείου του Αιρεσιάρχου».
Ως γνωστόν, αγαπητοί μου, ο Άγιος Νικόλαος συμμετέσχε εις τας εργασίας της πρώτης εν Νικαία συγκληθείσης Οικουμενικής Συνόδου υπό του Μεγάλου Κωνσταντίνου το 325. Η Οικουμενική δε αύτη Σύνοδος Θεοπνεύστως διετύπωσε το μυστήριον της ευσεβείας, δηλαδή της Θεολογίας. Διετύπωσε, με άλλα λόγια, την εις τον ένα και Τριαδικόν Θεόν πίστιν της Εκκλησίας, ως μελωδικώς κηρύσσει και ο υμνωδός λέγων: «Ενίζεται ομοουσίω θελήματι, η Τριας μερίζεται, πάλιν προσωπικώς αμερίστως, συντηρούσα το κράτος αεί, ο Πατήρ, ο Υιός και Πνεύμα το ζων, ο εις τρισυπόστατος Θεός, ον μεγαλύνομεν», (Ωδή Θ’).
Το μυστήριον τούτο της ευσεβείας του ενός και Τριαδικού Θεού προσεπάθησε να διαστρέψη και παραποιήση ο αρχηγέτης όλων των αιρέσεων της υγιαινούσης Χριστιανικής και Ορθοδόξου ημών ακριβούς πίστεως, ο δαιμονόπληκτος Άρειος. Αι διάφοροι αιρέσεις της υγιούς Χριστιανικής πίστεως δεν διέστρεψαν μόνον την ορθήν πίστιν, αλλά διέστρεψαν το αληθές και γνήσιον ήθος και τον ορθόν τρόπον ζωής των Χριστιανών, δηλονότι τας πατρικάς και αποστολικάς παραδόσεις. «Αδελφοί», παραγγέλλει ο Απόστολος Παύλος, «στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις, ας εδιδάχθητε είτε δια λόγου είτε δι’ επιστολής ημών», ( Β’ Θεσ. 2,15). Αυτάς ακριβώς τας παραδόσεις και διδασκαλίας εκράτησεν και εφύλαξεν ακεραίας ο Άγιος Νικόλαος, ο οποίος ανεδείχθη κανών της πίστεως της Εκκλησίας ημών, δηλονότι αντίπαλος της ασεβείας και καταισχυντήρ των κακοδόξων.
Επεί δε τα Χριστιανών ην πρεσβεύων και την ευσέβειαν κηρύττων ελευθέρα φωνή, λέγει ο Συναξαριστής του Αγίου Νικολαόυ, συλλαμβάνεται υπό των διωκτών της Χριστιανικής πίστεως και πληγαίς και στρεβλώσεσι παρ’αυτών υποβληθείς, τη ειρκτή εναπορρίπτεται μετά και άλλων Χριστιανών.
Με άλλα λόγια ο κανών της πίστεως Νικόλαος εγένετο μιμητής του κηρύγματος και των διωγμών του Παύλου λεγοντος: «μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού», (Α’ Κορ. 4, 16), και αλλαχού: «πάντες δε οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται», (Β’ Τιμ. 3,12). Ναι, αδελφοί μου, όλοι όσοι θέλουν να ζουν ευσεβώς, όπως επιβάλλει η σχέσις με τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, θα καταδιωχθούν. Λέγομεν δε τούτο, διότι ζώμεν εις καιρούς χαλεπούς. Εις καιρούς, όπου εξέλιπεν η αγάπη του Χρισοτύ και η φιλαδελφία. «Και αύτη εστιν η αγάπη», διδάσκει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, «ίνα περιπατώμεν κατά τας εντολάς αυτού [του Κυρίου], αύτη εστίν η εντολή, καθώς ηκούσατε απαρχής, ίνα εν αυτή περιπατείτε, ότι πολλοί πλάνοι εισήλθον εις τον κόσμον, οι μη ομολογούντες Ιησούν Χριστόν ερχόμενον εν σαρκί. Ούτος εστιν ο πλάνος και ο αντίχριστος», (Β’ Ιωαν. 1,7). [Πρέπει να βαδίζετε τον δρόμον της αγάπης και να μην είσθε διεσπασμένοι, διότι ανεφάνησαν εις τον κόσμον πολλοί που διδάσκουν πλάνας και πλανούν με αυτάς τους πιστούς. Οι πλάνοι αυτοί δεν ομολογούν ότι ο Ιησούς Χριστόν εξακολουθεί ως Αρχιερεύς μας να είναι εις τους ουρανούς με πραγματικήν σάρκα και φύσιν ανθρωπίνην και με αυτήν πρόκειται να έλθη ως Κριτής. Αυτός, που δεν ομολογεί την αλήθειαν αυτήν, είναι ο κατεξοχήν απατεών και ο αντίχριστος].
Η σήμερον επιτελουμένη εόρτιος μνήμη του Αγίου Πατρός ημών Νικολάου, εν αυτώ τούτω τω τόπω της διαμονής αυτού κατά την εις τους Αγίους Τόπους προσκυνηματικήν αυτού θεωρίαν μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να πειπατώμεν κατά τας εντολάς του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, «Όστις ήλθεν εις τον κόσμον εν σαρκί», (Β’ Ιω. 1,7).
Με άλλα λόγια, η ενσάρκωσις και ενανθρώπισις του Θεού Λόγου εκ των αγνών αιμάτων της αειπαρθένου Μαρίας εν τω σπηλαίω της ομόρου υμών πόλεως της Βηθλεέμ είναι το μυστήριον της ευσεβείας και της θείας Οικονομίας. Είναι το θείον μυστήριον, εν ω και δι’ ου ομολογούμεν ότι «Θεός νοούμενος ο Χριστός εισβέβηκεν εις την οικουμένην μέρος κόσμου πεφηνώς ως άνθρωπος», (P.G. 76, 1177), και ότι ο «Θεός κατακιρνάται τη ανθρωπίνη φύσει, ίνα τω ύψει του Θεού συναπαρτισθή το ανθρώπινον», (P.G. 76, 1152), κατά τον Άγιον Κύριλλον Αλεξανδρείας.
Η εορτή της κατά σάρκα Γεννήσεως του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού είναι το ευαγγέλιον της σωτηρίας του ανθρώπου εκ της δουλείας και της πλάνης του διαβόλου, του πατρός του ψεύδους και του σκότους.
Εάν θέλομεν, αγαπητοί μου, να εορτάσωμεν το μέγα τούτο γεγονός της χαράς του ανθρωπίνου γένους, ένας είναι ο τόπος και ένας είναι ο τρόπος. Και ο μεν τόπος είναι η Εκκλησία του Χριστού, ο δε τρόπος η δια της καταλλήλου προετοιμασίας μας δι’ έργων αγάπης, φιλανθρωπίας και μετανοίας συμμετοχή μας εις το μυστήριον της θείας Ευχαριστίας, ένθα το μυστήριον της ευσεβείας και της θείας οικονομίας, τουτέστιν η Ενσάρκωσις, η Σταύρωσις και η Ανάστασις του Θεού Λόγου του Χριστού, καθίσταται οικείον ημίν δια της προγεύσεως της εντός του σπηλαίου των καρδιών ημών αναγεννήσεως και αναστάσεως του Σωτήρος ημών Χριστού, του Ηλίου της δικαιοσύνης.
Μετά του υμνωδού είπωμεν, αγαπητοί μου: “Σαλπίσωμεν εν σάλπιγγι ασμάτων, σκιρτήσωμεν εόρτια, και χορεύσωμεν αγαλλόμενοι, τη ετησίω πανηγύρει του θεοφόρου Πατρός …ποιμένος και διδασκάλου, του καλού Ποιμένος, του εν τω σπηλαίω της Βηθλεέμ γεννηθέντος, ομόζηλον Ποιμένα συνελθόντες ευφημήσωμεν. Οι εν νόσοις τον ιατρόν, οι εν κινδύνοις τον ρύστην, οι αμαρτωλοί τον προστάτην, οι πένητες τον θησαυρόν, οι εν θλίψει την παραμυθίαν, τον συνοδίτην οι οδοιπόροι, οι εν θαλάσση τον κυβερνήτην, οι πάντες τον πανταχού θερμώς προφθάνοντα, μέγιστον Ιεράρχην, εγκωμιάζοντες ούτως είπωμεν: Πανάγιε Νικόλαε, πρόφθασον, εξελού ημάς της ενεστώσης ανάγκης, σώσον την ποίμνην σου από πάσαν ενέργειαν πλάνης και μαγείας και ικέτευσον τον Υιόν του Θεού και Πατρός και τον Υιόν της Παρθένου Μαρίας, ίνα δια των πρεσβειών αυτής αξιωθώμεν εορτάσαι την Γέννησιν του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού εν ειρήνη και δικαιοσύνη”. Αμήν.
Εν τη Αγία Πόλει Βηθλεέμ-(Μπετζάλλας),
ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ
Πατριάρχης Ιεροσολύμων
Η πρωτότυπη είδηση σε πολυτονική γραφή βρίσκεται στην Πύλη ειδησεογραφίας του Πατριαρχείου στον σύνδεσμο http://www.jp-newsgate.net/gr/2011/12/19/4959/