Οι πλείστοι των Ναών του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και δη εις περιοχάς διαβιώσεως του αραβοφώνου ποιμνίου αυτού είναι αφιερωμένοι εις τον Άγιον μεγαλομάρτυρα Γεώργιον τον Τροπαιοφόρον. Τούτο οφείλεται και εις τον σεβασμόν, τον οποίον τρέφουν προς τον Άγιον Γεώργιον οι οπαδοί του Ισλάμ ανέκαθεν έως της σήμερον. Ούτοι ονομάζουν αυτόν Αλ Χάδερ= το όπερ σημαίνει τον πράσινον, πιθανώς εκ του ίππου, εφ’ ου ιππεύει ο Άγιος.Μία των Μονών του Πατριαρχείου με ναόν του Αγίου Γεωργίου, εις τον οποίον κατ’ εξοχήν τιμάται από τους Μουσουλμάνους ο Άγιος, είναι η μεταξύ της Βηθλεέμ και Χεβρώνος κειμένη Ιερά Μονή του Αγίου Γεωργίου Μπετζαλλά.
Αύτη ευρίσκεται εις το μέσον Παλαιστινιακής κώμης αποκλειστικώς εκ Μουσουλμάνων κατοικουμένης και φερούσης το όνομα εκ του Αγίου Αλ-Χάδερ, με μόνον Χριστιανόν τον Αγιοταφίτην ηγούμενον αυτής, σήμερον Αγιοταφίτην Αρχιμανδρίτην π. Ανανίαν.
Προς αυτήν την Μονήν κατηυθύνθη μετά συνοδείας η Α.Θ.Μ. ο Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος την πρωΐαν της Παρασκευής, 23ης Απριλίου/ 6ης Μαΐου 2011, δια την εορτήν του Αγίου Γεωργίου.
Αφήσας οπίσω αυτού την Βηθλεέμ και την Μπετζάλλαν, κατηυθύνθη προς τον δρόμον της Χεβρώνος, εν τη αρχή δε τούτου έστρεψε δεξιά προς την κώμην του Αγίου Γεωργίου Μπετζαλλά -Χάδερ, ένθα και ανέμενεν Αυτόν η Αστυνομία, τη συνοδεία της οποίας έφθασε προ της Μονής.
Ενδυθείς ο Μακαριώτατος μανδύαν, ηυλόγησε την Αγίαν Είσοδον και προεξήρξε της ακολουθίας του Όρθρου μετ’ αρτοκλασίας και της θείας Λειτουργίας, συλλειτουργούντων Αυτώ του Ιερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ησυχίου, των Σεβασμιωτάτων Αρχιεπισκόπων Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου Γέροντος Αρχιγραμματέως και Θαβωρίου κ. Μεθοδίου και ιερέων και διακόνων, συμμετέχοντος δε εν τη θεία Λειτουργία πυκνού εκκλησιάσματος Ορθοδόξων πιστών εκ Βηθλεέμ, Μπετζάλλας και Χωρίου των Ποιμένων και Μουσουλμάνων της κώμης ταύτης και των περιχώρων της Χεβρώνος εισερχομένων και λαμπάδας εις τον Άγιον αναπτόντων ως τάματα αυτών, εις την βαθυτέραν δε βίωσιν της θ. Λειτουργίας, βοηθούσης της μουσικής χορωδίας Μπετζάλλας υπό την διεύθυνσιν του κ. Ιμπραήμ Μπουκάρκαρ.
Εις το Κοινωνικόν ο Μακαριώτατος εκήρυξε τον θείον λόγον εις τους πιστούς ελληνιστί έχοντα ως έπεται:
«Μέγα το μυστήριον της σης, Χριστέ, οικονομίας. Τούτο γαρ άνωθεν προβλέπων, θεοπτικώς (ο προφήτης) Αββακούμ εξήλθες εβόα Σοι, εις σωτηρίαν λαού Σου, φιλάνθρωπε» αναφωνεί ο ψαλμωδός ταις Εκκλησίαις.
Αγαπητοί μου αδελφοί!
Το μέγα τούτο μυστήριον της θείας του Χριστού οικονομίας, δηλονότι της σωτηρίας του λαού του Χριστού, εορτάζει πανηγυρικώς η Αγία ημών Εκκλησία.
Το μυστήριον δε τούτο δεν είναι άλλο από την ενσάρκωσιν του Θεού Λόγου και την επακολουθήσασαν σταύρωσιν και Ανάστασιν Αυτού εν τω προσώπω του Σωτήρος ημών Χριστού.
Ο Απόστολος Θωμάς, εις εκ των δώδεκα μαθητών του Χριστού, αδυνατεί να κατανοήση το μέγα τούτο μυστήριον. Δια τούτο ζητεί και του επιτρέπεται να ψηλαφήση την πλευράν του θείου σώματος του Χριστού και μετά την εμπειρίαν αυτήν να αναφωνήση «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου», (Ιωάνν., 20-28), το μεν δια την σάρκα το δε δια την θεότητα. Και ο Χριστός λέγει αυτώ: «ότι εώρακάς με, πεπίστευκας, μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες», (Ιωάνν. 20,29).
Η Ανάστασις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, αγαπητοί μου, η οποία αποτελεί το κατ’ εξοχήν μέγα και παράδοξον μυστήριον της ιστορίας του ανθρώπου αποτελεί ταυτοχρόνως και το θεμέλιον της πίστεως, δια της οποίας κατανοούνται οι προφητικοί λόγοι: «εξήλθες εβόα σοι, εις σωτηρίαν λαού σου, φιλάνθρωπε», (Αββακ. 3,13).
Φιλανθρωπία, σωτηρία και Ανάστασις συνιστούν το μέγα της Οικονομίας του Χριστού μυστήριον και τούτο διότι ο ενανθρωπήσας Κύριος και Θεός ημών υφίσταται ως άνθρωπος παθήματα και μάλιστα σταυρικόν θάνατον, δια δε των παθημάτων Του αλλά και της Αναστάσεως που ηκολούθησε ανακαινίζει την φθαρτήν ανθρωπίνην φύσιν, την οποίαν προσέλαβε και την ενδύει με την ευπρέπειαν της αφθαρσίας.
«Ο Κύριος εβασίλευσεν», λέγει ο προφήτης Δαυίδ, εννοών την δια της Αναστάσεως εγκαινιασθείσαν ημίν βασιλείαν Αυτού, «ευπρέπειαν ενεδύσατο», (Ψαλμ. 92,1).
Την άμετρον αυτήν δωρεάν δεν προσέφερε μόνον εις την προσληφθείσαν ανθρωπίνην αυτού φύσιν, αλλά και εις όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως, ένεκεν της υπερβαλλούσης Αυτού φιλανθρωπίας και αγάπης. Να τι λέγει σχετικώς ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Πτωχεύει την εμήν σάρκα, ίν’ εγώ πλουτίσω την Αυτού Θεότητα. Και ο πλήρης κενούται. Κενούται γαρ της εαυτού δόξης επί μικρόν, ίν’ εγώ της εκείνου μεταλάβω πληρώσεως. Τις ο πλούτος της αγαθότητος; Τι το περί εμέ τούτο μυστήριον; Μετέλαβον της εικόνος και ουκ εφύλαξα. Μεταλάμβάνει της εμής σαρκός, ίνα και τήν εικόνα σώση και την σάρκα αθανατίση».
Της εμπειρίας ταύτης, δηλαδή της κοινωνίας του μυστηρίου της ευσεβείας, η καλλίτερον ειπείν του θανάτου και της Αναστάσεως του Χριστού, μάρτυς αψευδής ανεδείχθη και σήμερον ο τιμώμενος Άγιος Γεώργιος, γενόμενος μιμητής του πάθους αλλά και της Αναστάσεως του αρχηγού της πίστεως αυτού του Χριστού.
«Γεωργήσας εμμελώς», λέγει ο υμνωδός, «σπόρον των θείων εντολών διεσκόρπισας πτωχοίς, πάντα τον πλούτον ευσεβώς αντικτησάμενος ένδοξε του Χριστού την δόξαν. Όθεν πεποιθώς, προς αγώνας χωρείς και πόνους τους μακρούς, μάρτυς Γεώργιε, και κοινωνός γενόμενος του πάθους του απαθούς και εγέρσεως της βασιλείας Αυτού μετέσχες υπέρ ημών νυν δεόμενος».
Ο καθαρός και θείος ζήλος του Γεωργίου ωδήγησεν αυτόν εις την κατανόησιν του μεγάλου της Οικονομίας του Χριστού μυστηρίου. Με άλλα λόγια, ο εκ Καππαδοκών και Παλαιστινίων γονέων γεννηθείς, Άγιος Γεώργιος ο μεγαλομάρτυς, ανεγνώρισεν εις το Ευαγγέλιον του Χριστού το μέγα φως που ανέτειλε «τοις καθημένοις εν χώρα και σκια θανάτου» (Ματθ. 4,16, Ησ. 9,2). «Το φως το αληθινόν, ο φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». (Ιω. 1,9).
Αυτό ακριβώς το φως που δεν είναι άλλο από την δόξαν του Κυρίου, η οποία ανέτειλεν εκ του τάφου της τριημέρου ταφής του Σωτήρος Ημών Χριστού. Αυτό το φως εμπεριέχεται και εις τον Σταυρόν του Αναστάντος Χριστού. Δια τούτο και ο Χριστός μας καλεί λέγων: Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι», (Ματθ. 16,2).
Αυτόν τον σταυρόν του Σωτήρος ημών Χριστού εσήκωσεν και ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος γενόμενος ούτω μέτοχος του φωτός της ακτίστου δόξης της θεότητος του Χριστού που καταυγάζει την Εκκλησίαν και φωταγωγεί τους πιστούς αυτής.
Τον σταυρόν του Χριστού σήμερον και ημείς προσκυνούντες και την Αγίαν αυτού Ανάστασιν υμνούντες και δοξάζοντες, Γεώργιον τον μεγαλομάρτυρα τιμήσωμεν μετά του υμνωδού λέγοντες:
«Αξίως του ονόματος επολιτεύσω, στρατιώτα Γεώργιε. Τον σταυρόν γαρ του Χριστού επ’ ώμων αράμενος, την εκ διαβολικής πλάνης χερσωθείσαν γην εκαλλιέργησας και την ακανθώδη θρησκείαν των ειδώλων εκριζώσας, της Ορθοδόξου πίστεως κλήμα κατεφύτευσας, όθεν βλυστάνεις ιάματα τοις εν πάσι τη οικουμένη πιστοίς και Τριάδος γεωργός δίκαιος ανεδείχθης. Πρέσβευε, δεόμεθα, υπέρ ειρήνης του κόσμου και της περιοχής ημών και σωτηρίας των ψυχών ημών».
Χριστός Ανέστη.
Μετά το κήρυγμα ο Μακαριώτατος μετέδωσε την θ. Κοινωνίαν εις τους προσελθόντας πιστούς. Μετά την απόλυσιν της θ. Λειτουργίας επηκολούθησε λιτανεία τρις πέριξ του ιερού ναού, εις την οποίαν μετά χαράς πολλής μετέσχον οι πιστοί, ψάλλοντες εν χαρά και ζητούντες την ευχήν του Μακαριωτάτου.
Μετά την απόλυσιν της κατανυκτικής και μεγαλοπρεπούς Λειτουργίας ταύτης ηκολούθησε δεξίωσις εν τω ηγουμενείω και ακολούθως τράπεζα παρατεθείσα υπό του καθηγουμένου οσιολογιωτάτου ηγουμένου Αρχιμανδρίτου π. Ανανίου.
Η μνήμη του Αγίου Γεωργίου εωρτάσθη και εις τους ναούς προς τιμήν αυτού εντός της Παλαιάς Πόλεως των Ιεροσολύμων.
Εις τον Άγιον Γεώργιον του Νοσοκομείου, πλησίον του Πατριαρχείου προεξήρξε της εορτής ο οσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Δημήτριος και εδεξιώθη τους εορταστάς η καθηγουμένη οσιωτάτη μοναχή Πανσέμνη.
Εις τον Άγιον Γεώργιον της Εβραϊκής συνοικίας προς τον λόφον της Αγίας Σιών προεξήρξε της τελετής ο Αρχιμανδρίτης π. Πορφύριος και εδεξιώθη τους εορταστάς η οσιωτάτη καθηγουμένη μοναχή Άννα.
Εκ της Αρχιγραμματείας
Η πρωτότυπη είδηση σε πολυτονική γραφή με τις συνοδευτικές φωτογραφίες βρίσκεται στην Πύλη ειδησεογραφίας του Πατριαρχείου στον σύνδεσμο http://www.jp-newsgate.net/gr/2011/05/06/3364/