Η κατανυκτική και εν ταυτώ μεγαλοπρεπής τελετή του Επιταφίου έλαβε χώραν το εσπέρας της Μεγάλης Παρασκευής, 31ης Μαρτίου/ 13ης Απριλίου 2012, εις τον Πανίερον Ναόν της Αναστάσεως.
Δια ταύτην εγένετο επίσημος κάθοδος των Αγιοταφιτών, των κωδώνων πενθίμως κρουομένων, από του Πατριαρχείου εις τον Πανίερον Ναόν της Αναστάσεως, εν μέσω πολλών προσκυνητών, συνωστιζομένων εις την Χριστιανικήν Οδόν, εις την αυλήν του Ναού της Αναστάσεως και εις πάντας τους εσωτερικούς χώρους αυτού.
Η ακολουθία ήρξατο εν τω Καθολικώ, του Μακαριωτάτου Πατρός ημών και Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου αναγνώσαντος τον Εξάψαλμον και των ψαλτών ψαλλόντων τον κανόνα «Κύματι θαλάσσης…».
Τούτου ψαλλομένου, ο Πατριάρχης, οι Αρχιερείς και οι Ιερείς ενεδύθησαν τας επισήμους πενθίμους στολάς αυτών και ούτως ενδεδυμένοι εξήλθον του Καθολικού δια την λιτανείαν του Επιταφίου.
Η λιτανεία κατηυθύνθη πρώτον προς το προσκύνημα «Μη μου άπτου» των Φραγκισκανών, ένθα εγένετο η πρώτη δέησις.
Ακολούθως δέησις ανεπέμφθη εις έκαστον των Προσκυνημάτων των εν συνεχεία του «Μη μου Άπτου» και του Επτακαμάρου, ήτοι των Κλαπών, του Αγίου Λογγίνου, του «Διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς», της Ευρέσεως του Τιμίου Σταυρού, του Ακανθίνου Στεφάνου και του Αδάμ. Από του παρεκκλησίου τούτου η λιτανεία ανήλθεν επί του Φρικτού Γολγοθά.
Ενταύθα ανεγνώσθη η Ευαγγελική περικοπή της σταυρώσεως, (Ματθ. 27, 33-34), εν η η ομολογία του Εκατοντάρχου, ανεπέμφθη δέησις, προσεκύνησεν ο Μακαριώτατος και οι Αρχιερείς τον φρικτόν τόπον της τοποθετήσεως του Τιμίου Σταυρού του Χριστού και εν συνεχεία ο Μακαριώτατος και οι Αρχιερείς εκ περιτροπής ήραν το επί της Αγίας Τραπέζης ηπλωμένον και μετ’ευόσμων ανθέων κεκοσμημένον ειλητόν του Επιταφίου και κατελθόντες τας βαθμίδας του Γολγοθά ετοποθέτησαν τούτο περιφερόμενοι τρις επί της πέτρας της Αγίας Αποκαθηλώσεως του σεπτού και αχράντου και τιμίου σώματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού (Μαρκ. 15, 43-47).
Εκ του λίθου της Αγίας Αποκαθηλώσεως η λιτανεία περιεστράφη τρις πέριξ του Παναγίου Τάφου, των Αρχιερέων αιρόντων εκ περιτροπής επ’ ώμων το άγιον Ειλητόν.
Μετά την τρίτην περιφοράν το άγιον Ειλητόν ετοποθετήθη επί της πλάκας του Παναγίου και Ζωοδόχου Τάφου εις το εσώτερον του Κουβουκλίου, οπότε και ήρξαντο να ψάλλωνται τα τροπάρια του Επιταφίου εις τας τρεις στάσεις αυτού, ήτοι:
Της Α’: «Η Ζωή εν τάφω»
Της Β’: «Άξιόν εστι»
Και της Γ’ «Αι Γενεαί πάσαι»….
Εις την Α’ Στάσιν εθυμίασε τον Ζωοδόχον Τάφον και το επ’ αυτού Ειλητάριον ο Μακαριώτατος, εις δε την Β’ και Γ’ οι Αρχιερείς κατά τα πρεσβεία.
Μετά τας τρεις στάσεις του Επιταφίου εψάλησαν εις το αργόν αυτών μέλος τα Ευλογητάρια, μεθ’ α ηκολούθησεν η ομιλία της ημέρας, εκφωνηθείσα υπό του παρεπιδημούντος Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Λήδρας και ηγουμένου της Ιεράς Μονής Μαχαιρά κ. Επιφανίου έχουσα ως έπεται:
“Μακαριώτατε Δέσποτα,
Σεπτή χορεία των αγίων Αρχιερέων,
Ευλαβές ιερατικόν και μοναχικόν τάγμα,
Έντιμοι Άρχοντες,
Ευσεβές λαέ του Θεού ηγαπημένε και ευλογημένε
Εν πρώτοις, αρξάμενοι τον λόγον, ευχαριστούμεν τον πανάγαθον Θεόν και την πανυπερευλογημένην αυτού Μητέρα ότι ηξίωσαν ημάς, τας αγίας ταύτας ημέρας βιώσαι εν τη αγία πόλει Ιερουσαλήμ, την κορωνίδα της θείας ιερουργίας δια την του κόσμου σωτηρίαν.
Ευχαριστούμεν και Υμάς Μακαριώτατε και την περί Υμάς γεραράν αγιοταφικήν αδελφότητα, ότι στήκετε εις τας επάλξεις του ιερού αγώνος, ακμαίοι λέοντες πνέοντες πυρ, κρατούντες τας παραδόσεις και φυλάσσοντες την πανάγιον Τάφον και τα πανίερα προσκυνήματα, αξίως φέροντες τον ομότιμον τίτλον «φύλακες Τάφου». Δια τον υμέτερον κόπον και πόνον, ημείς άπαντες οι ορθόδοξοι χριστιανοί απολαμβάνομεν τους καρπούς· τον έλεον, την χάριν και την ευλογίαν αυτών.
Ιστάμενοι προ του παναγίου Τάφου, το παλαιοδιαθηκικόν εκείνο λόγιον ενθυμούμεθα· «Ως φοβερός ο τόπος ούτος· ουκ έστι τούτο αλλ᾽ η οίκος Θεού, και αύτη η πύλη του Ουρανού» (Γεν. 28, 17).
Όντως φοβερός ο τόπος ούτος. Φοβερός ότι εν αυτώ μικρά ομάς ανθρώπων, ανδρών τε και γυναικών, εμφόβων και λελυπημένων, εντρόμων τε και κατεθλιμμένων, δάκρυσι και μύροις, μετά κλαυθμού και θρήνου, σπαρασσομένων τα σπλάγχνα και κοπτομένων, το πανάχραντον και πανακήρατον Σώμα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού προετοιμάζουσι δια την ταφήν. Σινδόνι καθαρά ενειλίσσουσι τούτο, και σουδαρίω το πρόσωπον καλύπτουσι και τάφω καινώ καταθέτουσιν αυτό. Μυστήριον εν σιωπή τελετουργείται. Τα μη φαινόμενα, των βλεπομένων μείζονα, κρείσσονα και εντιμώτερα.
Άνθρωπον οι άνθρωποι ενόμιζον ότι εκράτουν, τον κρατούντα τα σύμπαντα τη θεία αυτού δρακί, και έφερον αυτόν εν τω καινώ τούτω μνημείω τον υπό των Χερουβείμ βασταζόμενον, και κατέθεντο αυτόν εν τω τάφω τούτω τω φοβερώ, τον Θεόν και άνθρωπον εν μια υποστάσει υπάρχοντα.
Ο φοβερός τόπος ούτος, ουκ έστι αλλ᾽ η οίκος Θεού. Οίκος Θεού, ότι τον Θεόν εδέχθη και διεφύλαξε το Σώμα αυτού όσω ο Κύριος αυτός ηθέλησεν, και επί τούτον και εν τούτω την θείαν ιερουργίαν και την μυσταγωγικήν λατρείαν ετελεσιούργησεν. Καθ᾽ ότι, το μεν Σώμα του Κυρίου τιθέμενον επί της γης υπό των ανθρώπων, εκλείετο εν τω παναγίω τούτω Τάφω, σφραγίς ετίθετο εν τω λίθω και πλήθος στρατιωτών εφύλασσεν αυτό. Η δε παναγία αυτού ψυχή εις τα καταχθόνια κατελθούσα, θειοτάτη, πάμφωτος, πανίσχυρος, κατάστικτος τοις μώλωψι και πανσθενουργός, διέλυσε τας πύλας του άδου, εφωταγώγησε τα ανήλια και κατασκότεινα τάρταρα, και εξουσιαστικώς τον Αδάμ ηλευθέρωσε, παγγενή αναστήσας αυτόν και εις τον Ουρανόν εισαγαγών δια της πύλης του παναγίου και φοβερού τούτου Τάφου.
Αυτού του φοβερού τόπου και αυτού του ανεκφράστου Οίκου του Θεού και αυτής της πανενδόξου πύλης του Ουρανού, του τόπου του αγιάσματος και του μεγάλου σημείου της οικουμένης απάσης, ταπεινοί προσκυνηταί υπάρχοντες, πόθω και αγάπη πολλή διαμεμενηκότες μετά του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού εν τη μεθέξει των παθημάτων αυτού, πάροικοι και παρεπίδημοι εν τη αγία ταύτη πόλει Ιερουσαλήμ, συνοδοιπορούντες τω αγίω αυτού Πάθει και μετ᾽ αυτού εν τω Τάφω τω φρικτώ παριστάμενοι, ενθάψωμεν εν αυτώ τω τάφω τας εμπαθείς της καρδίας και του νοός κινήσεις, ήτοι σύνολον τον παλαιόν άνθρωπον· ίνα μετά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, αναστάντος εκ του παναγίου τούτου Τάφου, συναναστηθώμεν, ότι εκ του Τάφου ανέτειλεν η Ανάστασις, καταξιούμενοι ως επί της γης και εν Ουρανώ, θέσιν και παράστασιν ενώπιον του Βασιλέως της δόξης εν τη άνω Ιερουσαλήμ τυχείν.
Ουκούν, τω Τάφω τούτω προσελθόντες, το γόνυ της ψυχής και του σώματος κάμπτοντες, τη κεφαλή εφαπτόμενοι αυτού, τοις χείλεσι κατασπαζόμενοι αυτόν και τας χείρας εφαπλούντες επ᾽ αυτού, τη καρδία και τω νοί ύμνους ικεσίας, δάκρυα παρακλήσεως, κροτούντες τας χείρας δια τας ευχαριστίας, μεγάλη τη φωνή δοξολογούντες και εξομολογούμενοι, ευλογίας προσφέρομεν και προσάγομεν τω Θεώ και Πατρί, τω αγαπήσαντι ημάς αγάπη ανεκφράστω, και τω Υιώ και Σωτήρι ημών Ιησού Χριστώ τω χαριτώσαντι ημάς δια των αγίων αυτού Παθημάτων και της παναγίας αυτού Αναστάσεως και τελειώσαντι το επί της γης Αυτού έργον δια της θείας αυτού Αναλήψεως, και τω παναγίω και παναγάθω και ζωοποιώ Πνεύματι τω κοινωνήσαντι μεθ᾽ ημών και συναρμόσαντι ημάς τη θεία Αυτού Χάριτι μετά της παναγίας Τριάδος, η πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν”.
Ηκολούθησαν οι Αίνοι, η Δοξολογία, το ασματικόν «Άγιος ο Θεός…» και η Έξοδος του Επιταφίου Ειλητού προς το Καθολικόν.
Ενταύθα, του τροπαρίου «Ότε κατήλθες προς τον θάνατον» ψαλλομένου, ετοποθετήθη το Ειλητόν επί της Αγίας Τραπέζης και πάντες έλαβον εκ των ευλογημένων επ’ αυτού ανθέων και κατέληξεν η ακολουθία δια της Προφητείας, του Αποστόλου και της Ευαγγελικής περικοπής της σφραγίσεως του Τάφου μετά της κουστωδίας (Ματθ. 27, 62-66), των αρχόντων των Ιουδαίων και του Πιλάτου και των κουστωδών στρατιωτών μη γιγνωσκόντων ότι άλλαι βουλαί ανθρώπων, άλλαι Θεού.
Εκ της Αρχιγραμματείας
Η πρωτότυπη είδηση σε πολυτονική γραφή με τις συνοδευτικές φωτογραφίες και το video βρίσκεται στην Πύλη ειδησεογραφίας του Πατριαρχείου στον σύνδεσμο http://www.jp-newsgate.net/gr/2012/04/13/5771/