Η εορτή της Κυριακής των Μυροφόρων εωρτάσθη την Κυριακήν, 16ην / 29ην Απριλίου 2012, υπό του Πατριαρχείου, συμφώνως προς την κρατούσαν τάξιν αυτού εις την πόλιν της Ρέμλης, αρχαίαν Αριμάθειαν, και εις τον παρά τον Ναόν της Αναστάσεως Καθεδρικόν ναόν του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου.
Εις την πόλιν της Ρέμλης εορτάζεται πανηγυρικώς η μνήμη των Μυροφόρων γυναικών κατά την καθιερωμένην υπό της Εκκλησίας Γ’ Κυριακήν του Πάσχα, καθ’ ότι ο συμετασχών μετά των Μυροφόρων εις την ταφήν του Κυρίου, ο τολμήσας εισελθείν προς τον Πιλάτον και ζητήσαι το σώμα του Ιησού, ο Ιωσήφ, ο ευσχήμων βουλευτής κατήγετο από την αρχαίαν Αριμάθειαν, την σημερινήν Ρέμλην. (Μαρκ. 15,43).
Εις την πόλιν ταύτην μετέβη την πρωΐαν της ως άνω Κυριακής η Α.Θ.Μ. ο Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος και μετ’ ένθερμον υποδοχήν υπό του καθηγουμένου της Ιεράς Μονής του Πατριαρχείου εις Ρέμλην, οσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Νήφωνος, υπό των ιερέων των ομόρων της Ρέμλης πόλεων Ιόππης και Λύδδης και υπό των Προσκόπων, ετέλεσε την θ. Λειτουργίαν, συλλειτουργούντων Αυτώ των Ιερωτάτων Μητροπολιτών Καπιτωλιάδος κ. Ησυχίου, Βόστρων κ. Τιμοθέου και των Σεβασμιωτάτων Αρχιεπισκόπων Γεράσων κ. Θεοφάνους και Θαβωρίου κ. Μεθοδίου, Ιερομονάχων και διακόνων, συμμετέχοντος αθρόως του Ελληνορθοδόξου ποιμνίου του Πατριαρχείου εις Ρέμλην και του Πρέσβεως της Ελλάδος εις το Ισραήλ κ. Κυριακού Λουκάκη μετά συνεργατών αυτού.
Εις το Κοινωνικόν της θ. Λειτουργίας ο Μακαριώτατος εκήρυξε τον θείον λόγον εις τους πιστούς, έχοντα ελληνιστί ως έπεται:
«Ιωσήφ τον θαυμαστόν, ευφημήσωμεν πιστοί συνάμα Νικοδήμω και πισταίς μυροφόροις. Ο Κύριος ανέστη, εκβοώντες αληθώς», ψάλλει ο υμνωδός της Εκκλησίας.
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Ευλαβείς Χριστιανοί,
Η χάρις του εκ νεκρών αναστάντος Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού συνήγαγε πάντας ημάς εις τον ιερόν τούτον τόπον της αρχαίας πόλεως ημών Αριμαθαίας, ίνα μετά Ιωσήφ και Νικοδήμου και των πιστών Μυροφόρων γυναικών συνεορτάσωμεν την Ανάστασιν του Θεανθρώπου Σωτήρος ημών Χριστού και μεγαλοφώνως βοήσωμεν ότι αληθώς ανέστη ο Κύριος και Θεός ημών.
Η Σταύρωσις του Σωτήρος ημών Χριστού συν τη Αναστάσει Αυτού αποτελεί το κορυφαίον γεγονός του μυστηρίου της θείας οικονομίας, δηλονότι της ενσαρκώσεως του Θεού Λόγου, ως κηρύττει ο Απόστολος Παύλος: «Ει δε Χριστός κηρύσσεται ότι εκ νεκρών εγήγερται, πως λέγουσι εν υμίν τινες ότι ανάστασις νεκρών ουκ έστιν»; «Ει δε ανάστασις νεκρών ουκ έστιν, ουδέ Χριστός εγήγερται. Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών»,( Α’ Κορ. 15,12-13).
Ο δε Απόστολος Πέτρος εις το πρώτον κήρυγμά του μετά παρρησίας λέγει: «Δαυίδ… προφήτης ουν υπάρχων…προϊδών ελάλησε περί της αναστάσεως του Χριστού, ότι ου κατελείφθη η ψυχή αυτού εις Άιδου, ουδέ η σαρξ αυτού είδε διαφθοράν. Τούτον τον Ιησούν ανέστησεν ο Θεός, ου πάντες ημείς εσμεν μάρτυρες», (Πραξ. Β’, 30,31,32).
Το κήρυγμα του Παύλου και η προσωπική μαρτυρία του Πέτρου, αγαπητοί μου αδελφοί, ενισχύεται από την ενεργόν συμμετοχήν τόσον των Ιωσήφ και Νικοδήμου των από Αριμαθαίας, όσον και των πιστών Μυροφόρων γυναικών, εις την ταφήν του Χριστού, εις τούτο μαρτυρεί και ο ευαγγελιστής Μάρκος: «Ελθών ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ευσχήμων βουλευτής, ος και αυτός ην προσδεχόμενος την βασιλείαν του Θεού, τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού και αγοράσας σινδόνα και καθελών Αυτόν ενείλησε τη σινδόνι και κατέθηκεν αυτόν εν μνημείω, ο ην λελατομημένον εκ πέτρας», (Μαρκ. 15, 43,46). «Και διαγενομένου του Σαββάτου, Μαρία η Μαγδαληνή και Μαρία η του Ιακώβου και Σαλώμη ηγόρασαν αρώματα, ίνα ελθούσαι αλείψωσιν αυτόν», (Μαρκ. 16, 1).
Μάρτυς, κήρυξ και απόστολος του ιστορικού και σωτηριώδους τούτου γεγονότος της Αναστάσεως του Χριστού είναι η Αγία του Χριστού ημών Εκκλησία και μάλιστα η Εκκλησία των Ιεροσολύμων και το χριστεπώνυμον αυτής πλήρωμα. Λέγομεν δε τούτο, διότι η μία αγία καθολική και αποστολική ημών Εκκλησία είναι η Εκκλησία της Αναστάσεως, της οποίας, κατά την διαβεβαίωσιν Αυτού τούτου του Κυρίου ημών Ιησού, «και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής», (Ματθ. 16,18).
Τούτο αποδεικνύεται εμπράκτως και ορατώς δια της Χριστιανικής ημών παρουσίας εις τον τόπον, όπου εσταυρώθη, ετάφη και ανέστη ο Θεός της αγάπης, της ειρήνης και της ελπίδος. Αυτήν ακριβώς την ελπίδα της Αναστάσεως του Χριστού έχοντες εις τον Θεόν, ως ομολογεί ο Απόστολος Παύλος, πάση συνειδήσει αγαθή πεπολιτεύμεθα τω Θεώ άχρι ταύτης της ημέρας, ( Πραξ. 23,1).
Και πράττομεν ούτως διότι η Ανάστασις του Σωτήρος ημών Χριστού μας εισήγαγεν εις την καινήν, την καινούργιαν κτίσιν, δηλονότι την Εκκλησίαν, εντός και δια της οποίας ψηλαφούμεν και προγευόμεθα δια των φυσικών τε και πνευματικών ημών αισθήσεων την βασιλείαν των ουρανών.
«Προσδεχόμενοι την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, ος έδωκεν εαυτόν υπέρ ημών, ίνα λυτρώσηται ημάς από πάσης ανομίας και καθαρίση εαυτώ λαόν περιούσιον, ζηλωτήν καλών έργων», κατά τον σοφόν Παύλον, (Τιτ. 2, 13-14).
Η απολύτρωσις και συνεπώς η σωτηρία του κόσμου ως πηγήν και εγγύησίν της έχει την Ανάστασιν του Χριστού, ο Οποίος ανέστη ως παντοδύναμος Θεός. Εις τον αναστάντα Χριστόν και παντοδύναμον Θεόν προσέτρεξαν και οι κρυφοί μαθηταί και οι μυροφόροι γυναίκες, γενόμεναι ούτως κοινωνοί της δυνάμεως της ελπίδος της Αναστάσεως του Χριστού. Και τούτο παρά το γεγονός ότι, ως λέγει ο υμνωδός, «ο μεν Ιωσήφ καθελών τον σταυρωθέντα Χριστόν από του ξύλου συν Νικοδήμω και θεωρήσας νεκρόν, γυμνόν, άταφον, δεόμενος έλεγεν …ιδού νυν βλέπω σε, δι’ εμέ εκουσίως υπελθόντα θάνατον. Πως σε κηδεύσω Θεέ μου…;». «Αι δε Μυροφόροι γυναίκες Τον τάφον Σου καταλαβούσαι, …μη ευρούσαι δε το άχραντον Σώμά Σου, οδυρόμεναι μετά σπουδής ήλθον λέγουσαι: Τις έκλεψεν ημών την ελπίδα»;
Αυτήν ακριβώς η ελπίδα, αγαπητοί μου, είναι ο αναστάς Χριστός, είναι η ζωή εν τάφω, δηλονότι η μόνη ζώσα και αληθινή ελπίς, περί της οποίας ο Μέγας Παύλος λέγει: «Τη γαρ ελπίδι εσώθημεν, ελπίς δε βλεπομένη ουκ έστιν ελπίς. Ο γαρ βλέπει τις, τι και ελπίζει; ει δε ο ου βλέπομεν ελπίζομεν, δι’ υπομονής απεκδεχόμεθα», (Ρωμ. 8, 24-25)». Και αλλαχού λέγει: «τη ελπίδι χαίροντες, τη θλίψει υπομένοντες, τη προσευχή προσκαρτερούντες », (Ρωμ. 12,12)
«Ορθρίσωμεν όρθρου βαθέος», κράζει ο υμνωδός, «και αντί μύρου τον ύμνον προσοίσωμεν τω Δεσπότη και Χριστόν οψόμεθα, δικαιοσύνης ήλιον, πάσι ζωήν ανατέλλοντα». Με τους υμνολογικούς τούτους λόγους, η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, μας προτρέπει να εορτάσωμεν την ένδοξον Ανάστασιν του Σωτήρος ημών Χριστού, του Ηλίου της Δικαιοσύνης, του ανατέλλοντος πάσι την ελπίδα της ζωής.
Αυτήν την ελπίδα της ζωής, την ελπίδα της αναστάσεως ενσαρκώνει και η Αγία ημών Εκκλησία, τουτέστιν η νέα Ιερουσαλήμ, την οποίαν ο Άγιος Ιωάννης ο μελωδός την καλεί να χορεύη και να αγάλλεται: «Φωτίζου, φωτίζου η νέα Ιερουσαλήμ, η γαρ δόξα Κυρίου επί σε ανέτειλε. Χόρευε νυν και αγάλλου Σιών, Συ δε αγνή τέρπου, Θεοτόκε, εν τη εγέρσει του Τόκου σου».
Χριστός Ανέστη. Αληθώς Ανέστη».
Μετά την θ. Λειτουργίαν ηκολούθησε δεξίωσις εις το ανεγερθέν υπό του φιλέργου καθηγουμένου Αρχιμανδρίτου π. Νήφωνος Αρχονταρίκι, εν συνέχεια δε, την μεσημβρίαν, παρετέθη τράπεζα υπό του ηγουμένου και της Κοινότητος της Ρέμλης εις το πλησίον της Μονής σχολείον της Κοινότητος, το ιδρυθέν προ εικοσαετίας τη συνεργασία Πατριαρχείου και Κοινότητος ιδία δε του Διευθυντού αυτού κ. Μισέλ Κσιέρ.
Εκ της Αρχιγραμματείας.
Η πρωτότυπη είδηση σε πολυτονική γραφή με τις συνοδευτικές φωτογραφίες και το video βρίσκεται στην Πύλη ειδησεογραφίας του Πατριαρχείου στον σύνδεσμο http://www.jp-newsgate.net/gr/2012/04/29/5879/