Η εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, εωρτάσθη εις την πόλιν του Σφάαμερ το Σάββατον, 22αν Μαΐου/4ην Ιουνίου 2011, με μετάθεσιν μιας ημέρας. Εις την κώμην ταύτην του βορείου Ισραήλ το Πατριαρχείον διατηρεί Ελληνορθόδοξον Αραβόφωνον Κοινότητα, μίαν εκ των δώδεκα της Μητροπόλεως Πτολεμαΐδος-Άκκρης.
Η Κοινότης αυτή, αριθμούσα περί τα 700 μέλη έχει ως ενοριακόν κέντρον αυτής τον ιερόν Ναόν των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, τον οποίον προσφάτως τη βοηθεία και του Πατριαρχείου σημαντικώς επεξέτεινε και ανεκαίνισε.
Εις την πόλιν ταύτην κατηυθύνθη την πρωΐαν του Σαββάτου εξ Ιεροσολύμων η Α.Θ.Μ. ο Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος μετά συνοδείας.
Φθάσας μετά δίωρον αυτοκινητικήν διαδρομήν, εγένετο δεκτός προ της εισόδου του Ναού υπό του αντιπροσώπου του Πατριαρχείου, Αρχιμανδρίτου π. Φιλοθέου εις Άκκρην και υπό των ιερομονάχων και ιερέων των ομόρων Μονών και ενοριών και του πιστού λαού.
Ενδυθείς μανδύαν ο Μακαριώτατος, προεξήρξε του Όρθρου μετ’ αρτοκλασίας και ετέλεσε την θ. Λειτουργίαν, συλλειτουργούντων Αυτώ του Ιερωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακού, των Σεβασμιωτάτων Αρχιεπισκόπων Αβήλων κ. Δωροθέου και Γέροντος Αρχιγραμματέως Αρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου και ιερομονάχων και ιερέων και συμμετέχοντος εν ευλαβεία του Ορθοδόξου πιστού λαού της κώμης.
Εις την κατανυκτικωτέραν και βαθυτέραν βίωσιν της θ. Λειτουργίας, της αναιμάκτου θυσίας προς άφεσιν αμαρτιών και αγιασμόν και σωτηρίαν, συνέβαλε η Μεικτή Χορωδία της ομόρου πόλεως Σαχνίν, ψάλλουσα βυζαντινώ τω ύφει υπό την διεύθυνσιν του ηγουμένου της Άκκρης, οσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Φιλοθέου.
Εις την θ. Λειτουργίαν ταύτην ο Μακαριώτατος εκήρυξε τον θείον λόγον περί του Αγίου Κωνσταντίνου ως του εκλεκτού του Θεού, του αναδειχθέντος ως νέου Δαβίδ εν τη Εκκλησία και δεχθέντος δια σημείου τον Χριστιανισμόν, ως ο απόστολος των εθνών Παύλος και συμβαλόντος τα μέγιστα εις την διάδοσιν αυτού, διο και επαξίως η Εκκλησία αναγνωρίζει τούτον ως θεόστεπτον βασιλέα και ισαπόστολον.
Ο λόγος του Μακαριωτάτου έχει ελληνιστί ως έπεται:
«Εθέμην βοήθειαν επί δυνατόν, ύψωσα εκλεκτόν εκ του λαού μου. Εύρον Δαυΐδ τον δούλον μου, εν ελαίω αγίω μου, έχρισα αυτόν (ψαλ. 88/89, 20-21)». «Παρέσχον την βοήθειαν μου εις ένα άνθρωπον και έκαμα αυτόν δυνατόν, ανέδειξα αυτόν ως τον εκλεκτόν μου μεταξύ του λαού μου. Εύρον δηλαδή τον δούλόν μου Δαυΐδ ως τον κατάλληλον άνθρωπόν μου, με άγιον έλαιον έχρισα αυτόν εις βασιλέα, λέγει ο ψαλμωδός».
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, ευλαβείς Χριστιανοί. Η Αγία του Χριστού Εκκλησία μυστικώς ευφραίνεται σήμερον επί τη μνήμη των ευσεβών βασιλέων και ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης. Κατ’αξίαν δε και ευφήμως γεραίρει την μνήμην του νέου της Εκκλησίας Δαυΐδ, του υπό του Θεού υψωθέντος εκλεκτού δούλου αυτού.
Όντως, αγαπητοί μου, ο άγιος Κωνσταντίνος υψώθη υπό του Θεού ως εκλεκτός δούλος αυτού και εχρίσθη εις βασιλέα, διότι εδέχθη την γνώσιν του Αγίου Πνεύματος και ως άλλος Παύλος την του Αποστόλου κλήσιν, θεασάμενος εν ουρανώ τον τύπον του Τιμίου Σταυρού.
Εκείνο το οποίον αναδεικνύει και καθιερώνει την προσωπικότητα του Κωνσταντίνου ως Αγίου, θεοστέπτου βασιλέως και ισαποστόλου είναι το ιστορικόν γεγονός της εξ απιστίας, δηλονότι ειδωλολατρείας εις πίστιν Χριστού μεταθέσεως .η, καλλίτερον ειπείν, μετανοίας αυτού. Επί πλέον δε η υπ’αυτού και βεβαίως της μητρός αυτού Αγίας Ελένης στήριξις της μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού. Ιδού τι λέγει ο υμνωδός αυτού: «Σέλας φαεινότατον, κομήτης εσπερώτατος, εξ απιστίας εις πίστιν θεότητος μετοχετευθείς, ήχθης αγιάσαι λαόν και πόλιν και τύπον Σταυρού κατοπτεύσας, ήκουσας εκείθεν: εν τούτω νίκα τους εχθρούς σου. Όθεν δεξάμενος την γνώσιν του Πνεύματος, ιερεύς τε χρισθείς και βασιλεύς ελαίω, εστήριξας την Εκκλησίαν του Θεού, Ορθοδόξων Ρωμαίων βασιλέων Πατήρ, πρέσβευε υπέρ των ψυχών ημών».
Χάρις εις τον Κωνσταντίνον το σωτηριώδες φως της εν Χριστώ αληθείας και ελευθερίας επέλαμψεν ως «σέλας φαεινότατον», δηλαδή ως φεγγοβολή εις την απέραντον Ρωμαϊκήν αυτοκρατορίαν. Απόδειξις τούτου αποτελεί η σύγκλησις τοπικών και οικουμενικών συνόδων, ως των εν Νικαία 318 θεοφόρων Πατέρων, των συνελθόντων εκ των περάτων της Δυτικής και Ανατολικής Αυτοκρατορίας.
Την θεόπνευστον ταύτην ενέργειαν του Αγίου Κωνσταντίνου εκθέτει εναργέστατα ο υμνωδός αυτού λέγων: «Χρεωστικώς εκτελούμεν την μνήμην σου, Κωνσταντίνε ισαπόστολε, πάντων ανάκτων βάσις και καύχημα. Φωτισθείς γαρ ακτίσι του Αγίου Πνεύματος (του Χριστού) πάσαν εφαίδρυνας την Εκκλησίαν του Χριστού, τα συστήματα των πιστών πανταχόθεν συνάξας εν τη λαμπρά πόλει Νικαέων, ένθα των ασεβών εσβέσθη το φρύαγμα και αιρετικών ησθένησαν γλώσσαι και εμωράνθησαν. Των δε Ορθοδόξων υψώθη το στίφος, φανερωθείσης της πίστεως. Όθεν υπ’αυτών εδοξάσθη Ορθοδοξότατος και πάντων βασιλέων εκηρύχθη Πατήρ, ως πρώτος την αλουργίδα παρά Θεού κομισάμενος…». Ιδού λοιπόν δια τι ο Κωνσταντίνος θεωρείται η βάσις και το καύχημα πάντων των ανάκτων/των βασιλέων, αλλά και «Ρωμαίων η δόξα».
Ο Μέγας Κωνσταντίνος, αγαπητοί μου αδελφοί, αναδεικνύεται ο πραγματικός μαθητής, αλλά και μιμητής του Αποστόλου Παύλου λέγοντος: «Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού», (Α’Κορ., 11,1). Τούτο δε γίνεται φανερόν από την υπό του Αγίου Κωνσταντίνου αναπτυχθείσαν λόγω τε και έργω πολιτικήν θεωρίαν της «Ρωμηοσύνης». Το πνευματικόν δε τούτο μέγεθος της Ρωμηοσύνης έχει ως πηγήν και αφετηρίαν του την χριστοκεντρικήν του Θεού Λόγου και Πατρός διδασκαλίαν του σοφού Παύλου, κηρύσσοντος: «Όσοι γαρ εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε. Ουκ ενι Ιουδαίος, ουδέ Έλλην, ουκ ενι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ενι άρσεν και θήλυ. Πάντες γαρ υμείς εις εστε εν Χριστώ Ιησού», (Γαλ. 3,27-28).
Με άλλα λόγια το Παύλειον Χριστοκεντρικόν κήρυγμα, το οποίον αποτελεί το πρωτογενές και κύριον συστατικόν του λόγου, της αιτίας του φανερωθέντος εν τω κόσμω θεανθρωπίνου θεσμού της πόλεως του Θεού, Κυρίου δε ημών Ιησού Χριστού, δηλονότι της Εκκλησίας, μετοχεύεται εις το πολιτειακόν σύστημα της υπό των θεοστέπτων βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης αναληφθείσης διακυβερνήσεως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Του πνευματικού τούτου μεγέθους της Ρωμηοσύνης και του πολιτειακού συστήματος ως τρόπου ζωής και οικουμενικής διακυβερνήσεως εν τω κατά Παύλον, παραγομένω σχήματι του κόσμου τούτου, «παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου», (Α’Κορ. 7,31), μέτοχοι και κοινωνοί τυγχάνομεν και ημείς οι εκ παντός γένους και έθνους συναποτελούντες το σώμα της Εκκλησίας, εν προκειμένω το σώμα της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων και εν γένει την εν τω ονόματι του Χριστού Εκκλησιαστικήν πολιτείαν.
Η αγία Εκκλησία των Ιεροσολύμων υπερβαλλόντως ευεργετηθείσα και ευεργετουμένη υπό των αγίων και πατρώνων αυτής Κωνσταντίνου και Ελένης, πανηγυρικώς εορτάζει την ιεράν αυτών μνήμην και ευγνωμόνως μετά του υμνωδού βοά και λέγει: Δια μεν τον Κωνσταντίνον: «έδωκας φιλάνθρωπε τω ευσεβεί σου θεράποντι Σολομώντος την φρόνησιν, Δαυΐδ την πραότητα και των αποστόλων την ορθοδοξίαν, ως βασιλέων Βασιλεύς, κυριευόντων τε πάντων Κύριος. Διο Σου την φιλάνθρωπον οικονομίαν δοξάζομεν, Ιησού παντοδύναμε, ο Σωτήρ των ψυχών ημών». Δια δε την Αγίαν Ελένην: «Πόθω και αγάπη του Χριστού κατεπειγομένη η μήτηρ του γλυκυτάτου βλαστού, σπεύδουσα αφίκετο εν τη Αγία Σιών, εις τον τόπον τον Άγιον, εν ω εσταυρώθη θέλων ο Σωτήρ ημών δια το σώσαι ημάς. Ένθα τον Σταυρόν αραμένη, χαίρουσα εκραύγαζε δόξα τω δωρησαμένω μοι ον ήλπιζον».
Αμήν. Έτη πολλά».
Μετά την θ. Λειτουργίαν ο Μακαριώτατος ετέλεσε δι’ αγιασμού τα εγκαίνια της νέας αιθούσης κάτωθι του ναού δια τας ποικίλας ενοριακάς εκδηλώσεις της Κοινότητος.
Εις την δεξίωσιν μετά τον Αγιασμόν έλαβον χώραν προσφωνήσεις, εις τας οποίας εξεφράσθη η χαρά δια την ανακαίνισιν της Εκκλησίας και την ίδρυσιν της αιθούσης συγκεντρώσεως και ευχαριστίαι προς την Α.Θ.Μ. δια την ηθικήν και υλικήν συμπαράστασιν εις τας ανακαινίσεις.
Εις την δεξίωσιν ταύτην παρέστησαν και εκπρόσωποι των άλλων χριστιανικών δογμάτων και θρησκευμάτων. Ο εκπρόσωπος της Κοινότητος των Δρούζων, σεΐχης κ. Γιούσεφ Αμπού Αμπέντ, ο οποίος υπεγράμμισε την σημασίαν της εποχής και του έργου, του οποίου ήρξατο εις την Αγίαν Γην η μήτηρ του Αγίου Κωνσταντίνου, Αγία Ελένη.
Εις των προσφωνησάντων ήτο ο Δήμαρχος της πόλεως κ. Νάχεντ Χάζεμ, ο οποίος εις την προσφώνησιν αυτού υπεγράμμισε το γεγονός της εν ειρήνη, αγάπη και συνδιαλλαγή συμβιώσεως εις το Σφάαμερ Χριστιανών και Δρούζων, η οποία και συμβάλλει εις την ευημερίαν αυτών.
Εις την προσφώνησιν αυτού ο Προϊστάμενος της ενορίας του Σφάαμερ π. Σαμουήλ Ζάεντ προσεφώνησε τον Μακαριώτατον δια του «ευ παρέστητε» δια δευτέραν φοράν εις την πόλιν Σφάαμερ και εις την πνευματικήν αυτού Αραβορθόδοξον Κοινότητα, ως και δια την πνευματικήν Αυτού θεολογικήν καθοδήγησιν εις τα κηρύγματα και εις το περιοδικόν «Νουρ-Ιλ-Μασίχ» και δια την ποιμαντικήν Αυτού επίσκεψιν εις το ποίμνιον Αυτού εις Ισραήλ, Ιορδανίαν και Παλαιστινιακήν Αυτονομίαν και δια την υλικήν βοήθειαν εις τα επιτελούμενα έργα ανακαινίσεως και ηυχαρίστησε θερμώς Αυτόν.
Τας προσφωνήσεις επεσφράγισεν ο Μακαριώτατος δια της κάτωθι προσφωνήσεως Αυτού αραβιστί: (βλ. ηλεκτρονικόν σύνδεσμον http://www.jp-newsgate.net/ar/2011/06/04/516/ ), υπογραμμίζων, ότι ως λέγει ο Απόστολος Παύλος, «ουκ ενι Ιουδαίος, ουδέ Έλλην…..πάντες γαρ ημείς εις εσμεν εν Χριστώ Ιησού», (Γαλατ. 3,28). Το όραμα τούτο έγινε πραγματικότης εις την Εκκλησίαν και δη εις την Εκκλησίαν των Ρωμαίων Ορθοδόξων, την οποίαν εξεπροσώπησεν ο Μέγας αυτοκράτωρ των Ρωμαίων Ορθοδόξων, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο οποίος επαξίως και χρεωστικώς τιμάται ως άγιος και ισαπόστολος μετά της μητρός αυτού, μακαρίας Αγίας Ελένης.
Επί τούτοις ο Μακαριώτατος προσέφερεν αυτοίς οικονομικήν συνδρομήν δια την συνέχειαν των ανακαινιστικών εργασιών.
Εκ της Αρχιγραμματείας
Η πρωτότυπη είδηση σε πολυτονική γραφή βρίσκεται στην Πύλη ειδησεογραφίας του Πατριαρχείου στον σύνδεσμο http://www.jp-newsgate.net/gr/2011/06/04/3573/