Το Πατριαρχείον Ιεροσολύμων εώρτασε την Κυριακήν της Σαμαρείτιδος εις τον ακριβή τόπον, όπου εγένετο η συνομιλία του Κυρίου μετά της γυναικός Σαμαρείτιδος, μετέπειτα Αγίας Φωτεινής, την Κυριακήν 9ην/22αν Μαΐου 2011. Η γη της Παλαιστίνης η καλουμένη Αγία Γη, λόγω της αποκαλύψεως του Θεού εν αυτή, διηρείτο εις τρεις επαρχίας. Εις την Ιουδαίαν εις τον νότον, με πρωτεύουσαν την Βηθλεέμ, εις την Γαλιλαίαν εις τον βορράν με πρωτεύουσαν την Ναζαρέτ και εις την Σαμάρειαν, μεταξύ των δύο τούτων εις το κέντρον, με πρωτεύουσαν την Σαμάρειαν.Η Σαμάρεια ανήκει εις τας παλαιοτάτας παλαιοδιαθηκικάς περιοχάς, μνημονευομένη εις τα πρώτα ήδη κεφάλαια του βιβλίου της Γενέσεως. Εις αυτήν ήλθεν ο Πατριάρχης Ιακώβ από την Μεσοποταμίαν της Συρίας και ηγόρασεν αγρόν από τον Εμμώρ πατέρα του Συχέμ και έστησε θυσιαστήριον και επεκαλέσατο τον Θεόν Ισραήλ ( Γεν. 33. 18-20).
Εις την πόλιν της Σαμαρείας, Ρωμαϊκήν Νεάπολιν, σημερινήν Ναμπλούς, κειμένην αναμέσον του όρους Γαριζίν, επί του οποίου ζουν μέχρι σήμερον οι Σαμαρείται και του όρους Γεβάλ, ευρίσκεται το Φρέαρ του Ιακώβ, το μνημονευόμενον εις την Καινήν Διαθήκην υπό του Ευαγγελιστού Ιωάννου εις το 4ον κεφάλαιον του Ευαγγελίου αυτού.
Εις αυτό το φρέαρ ήλθε, δια να αντλήση ύδωρ από την παρακειμένην κώμην Συχάρ, η Σαμαρείτις γυνή και επ’ αυτό εύρε καθεζόμενον τον Ιησούν.
Εις τούτο ο Κύριος ως σοφός διδάσκαλος ομιλών αυτή διδακτικώς, παιδαγωγικώς και αλιευτικώς απεκάλυψε τα του βίου αυτής και τα περί Εαυτού απεριφράστως ότι είναι ο Χριστός, ο λαλών μετ’ αυτής (Ιω. 4,26) και ότι «Πνεύμα ο Θεός (Ιω, 4, 24) και τους προσκυνούντας αυτόν «Εν Πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν», (Ιω. 4,24).
Το παρθενικόν τούτο προσκύνημα διεφύλαξε δια μέσου των αιώνων η Σιωνίτις Εκκλησία και η Αγιοταφιτική Αδελφότης, εις τους καθ’ ημάς δε χρόνους εις αυτό ετελειώθη μαρτυρικώς ο εκ Κύπρου Αγιοταφίτης ηγούμενος αυτού Αρχιμανδρίτης Φιλούμενος ο και αγιοκαταταγείς προ διετίας υπό του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και επ’ αυτού ανέγειρε προσφάτως περικαλλή και παμμεγέθη Ναόν της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος με παρεκκλήσιον του Αγίου Φιλουμένου και του αγίου Ιουστίνου και μάρτυρος, επάξιον της σημασίας και της ιστορίας του προσκυνήματος, ο ηγούμενος αυτού Αγιοταφίτης Αρχιμανδρίτης π. Ιουστίνος.
Προς αυτήν την πόλιν προς αυτό το παρθενικόν προσκύνημα της Ιεράς Μονής του Φρέατος του Ιακώβ, κατηυθύνθη ο Μακαριώτατος Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος την πρωΐαν της Κυριακής της Σαμαρείτιδος, 9ης/22ας Μαΐου 2011, εξ Ιεροσολύμων μετά συνοδείας Αρχιερέων και Ιερέων.
Φθάσας μετά αυτοκινητικήν πορείαν μιας ώρας, εγένετο δεκτός εις την είσοδον της Μονής υπό του ηγουμένου της Μονής οσιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Ιουστίνου, των Ιερέων των ομόρων πόλεων και κωμών, Ραφιδίων, Ζαμπάπδε, και Τουμπάς και μελών των ποιμνίων αυτών.
Αναπαυθείς επ’ ολίγον εις το ηγουμενείον, κατήλθε προ του Ναού και ενδυθείς μανδύαν, εισήλθεν εις τον μεγαλοπρεπή και καλλιπρεπή ναόν και προεξήρξε της ακολουθίας του Όρθρου μετ’ αρτοκλασίας και τής θ. Λειτουργίας, συλλειτουργούντων Αυτώ του Ιερωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακού και του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θαβωρίου κ. Μεθοδίου, Ιερομονάχων Αγιοταφιτών, πρεσβυτέρων και διακόνων, ψαλλούσης της χορωδίας της αραβοφώνου ενορίας του ιερού Ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ραφιδίων και συμμετέχοντος εν κατανύξει πυκνού εκκλησιάσματος, προσκυνητών εξ Ελλάδος, Ρουμανίας, Ρωσίας αλλά και εντοπίων εξ Ιερουσαλήμ και άλλων περιοχών της Αγίας Γης, τη παρουσία δε του Γενικού Προξένου της Ελλάδος εις τα Ιεροσόλυμα κ. Σωτηρίου Αθανασίου.
Εις το Κοινωνικόν η Α.Θ.Μ. εκήρυξε τον θείον λόγον έχοντα ως έπεται ελληνιστί:
«Πίστει ελθούσα εν τω Φρέατι, η Σαμαρείτις εθεάσατο το της σοφίας ύδωρ Σε, ω ποτισθείσα δαψιλώς βασιλείαν την άνωθεν εκληρώσατο αιωνίως η αοίδιμος».
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Ευλαβείς προσκυνηταί,
Το περιεχόμενον της σημερινής εορτής της Σαμαρείτιδος γυναικός περιγράφεται με σαφήνειαν εις την σχετικήν περικοπήν του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου. «Ος δ ἄν πίη εκ του ύδατος, ου εγώ δώσω αυτώ», λέγει ο Χριστός εις την Σαμαρείτιδα, «ου μη διψήση εις τον αιώνα, αλλά το ύδωρ ο δώσω αυτώ γενήσεται εν αυτώ πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον», ( Ιωάν. 4, 14). ( Εκείνος όμως που θα πίη από το νερόν, το οποίον θα του δώσω εγώ, δεν θα διψάση ποτέ εις τον αιώνα, αλλά το νερό που θα του δώσω, θα μεταβληθή μέσα του εις πηγήν νερού που δεν θα στερεύη, αλλά θα αναβλύζη και θα πηδά και θα τρέχη πάντοτε δια να του παρέχη ζωήν αιώνιον).
Και ποίον είναι το ύδωρ τούτο, το οποίον υπόσχεται ο Χριστός εις την Σαμαρείτιδα; Τούτο είναι το ύδωρ το της σοφίας, δηλονότι «το της θείας Σοφίας». Η δε θεία Σοφία είναι αυτός Ούτος ο Μεσσίας Χριστός, περί του Οποίου προεφήτευσεν ο μεγαλοφωνότατος Ησαΐας λέγων: «Και αναπαύσεται επ’αυτόν πνεύμα Θεού, πνεύμα σοφίας και συνέσεως, πνεύμα βουλής και ισχύος, πνεύμα γνώσεως και ευσεβείας», (Ησ. 11,2). Κατά δε την μαρτυρίαν της προς Κορινθίους επιστολής, ο Αποστολος Παύλος μετά παρρησίας λέγει: «Ημείς δε κηρύσσομεν Χριστόν εσταυρωμένον…Χριστόν Θεού δύναμιν και Θεού σοφίαν», (Α’ Κορ. 1, 23-24).
Η δε Θεού δύναμις και Θεού σοφία, αγαπητοί μου, δεν είναι άλλο τι από το Άγιον Πνεύμα, Το εκ του Πατρός εκπορευόμενον και εν Υιώ αναπαυόμενον. Τούτο είναι το Πνεύμα του Υιού του Θεού, Το οποίον ο Χριστός προσφέρει ως ύδωρ εις την γυναίκα Σαμαρείτιδα και εις πάσαν διψώσαν ψυχήν όλων των εποχών. «Ο ποιητής των απάντων», λέγει ο υμνωδός «και ζωής χορηγός, ο τω Πατρί τω θείω, συναΐδιος λόγος εκών εκ της Παρθένου, σάρκα λαβών και γενόμενος άνθρωπος, τα της αρρήτου σοφίας ως αγαθός, πάσιν έβλυσε διδάγματα λέγων:ο διψών ερχέσθω προς με και πινέτω. Ο πιστεύων εις εμέ, ύδατος ζωής Πνεύματος θείου, ποταμοί ρεύσουσιν εκ της κοιλίας αυτού».
Το ύδωρ τούτο, το οποίον «γενήσεται εν αυτώ τω πίνοντι πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον», (Ιωάν. 4,14) διαφέρει του φυσικού ύδατος της πηγής του Πατριάρχου Ιακώβ, «επεί», επειδή -ως λέγει ο ερμηνευτής των Κυριακών λόγων, «παρέσχεν τοις Σαμαρείταις ύδωρ ,εξ ου πάλιν ο πίνων εις την αυτήν επαναστρέφει δίψαν». Αντιθέτως, το υπό του Χριστού παρεχόμενον πνευματικόν ύδωρ, «δυνάμενον τω πίνοντι πηγή χρηματίσαι ύδατος αενάου και παρέχειν ρείθρα σωτηρίας».
Πράγματι, αδελφοί μου, η δωρεά του Χριστού παρουσιάζεται ανεκτίμητος, όταν συγκριθή προς πράγματα της κοσμικής σοφίας, διότι τότε διαπιστούται, ότι υπέρκειται πάσης συγκρίσεως. Ο Χριστός με άλλα λόγια, ικανοποιεί την διψώσαν ψυχήν, ουχί εκδιώκων την δίψαν της, η οποία ωθεί αυτήν προς τελειοποίησιν της, αλλά παρέχων εις αυτήν δια της δωρεάς του Πνεύματος και αυτομάτως την δίψαν αυτής. Ιδού εν προκειμένω τι λέγει ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος: «Ο εμός έρως εσταύρωται και ουκ εστίν εν εμοί πυρ φιλόϋλον, ύδωρ δε ζων, αλλόμενον εν εμοί, έσωθέν μοι λέγει, δεύρο προς τον Πατέρα Θεόν. Ουχ ήδομαι τροφή φθοράς, ουδέ ηδοναίς του βίου τούτου. Άρτον του Θεού θέλω, άρτον ουράνιον, άρτον ζωής, ο εστι σαρξ Ιησού Χριστού, του Υιού του Θεού, του γενομένου εν υστέρω εκ σπέρματος Δαυίδ και Αβραάμ και πόμα θέλω το αίμα Αυτού, ο έστιν αγάπη άφθαρτος και αέναος ζωή», ( Ρωμ. Επιστ. 7).
Αυτήν ακριβώς την άφθαρτον αγάπην αναζητούσε απεγνωσμένως και η «φεμινίστρια της εποχής της», ως ελέχθη, Σαμαρείτις γυνή εις τους πέντε άνδρας, «ους έσχε». Οι άνδρες αυτοί διέψευσαν τας προσδοκίας αυτής. Ο Χριστός, αντιθέτως, ενσταλάζει εις την καρδίαν της τον θείον έρωτα, προσφέροντας της την άφθαρτον Αυτού αγάπην. Εις το πρόσωπον του Χριστού η Σαμαρείτις ανεύρεν την πηγήν της ζωής, ανεύρεν την αληθινήν πηγήν της αγάπης, η οποία κατά τον σοφόν Παύλον, «ου ζητεί τα εαυτής, ου λογίζεται το κακόν, η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει», (Α’ Κορ. 13, 5-8).
Την εις Χριστόν άφθαρτον αγάπην της η Σαμαρείτις εσφράγισε δια του μαρτυρικού αυτής θανάτου, γενομένη ούτως σύσσωμος και σύναιμος του σταυρωθέντος και αναστάντος Σωτήρος ημών, Ιησού Χριστού.
Χαρακτηριστικόν, αγαπητοί μου, της συναντήσεως του Χριστού μετά της Σαμαρείτιδος εις τον ιερόν τούτον τόπον του φρέατος του Ιακώβ αποτελεί το γεγονός ότι ο Χριστός κατηγορηματικώς κηρύττει λέγων: «Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν». Επί πλέον δε αποκαλύπτει ότι Αυτός είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας.
Η σήμερον τιμωμένη Αγία Μεγαλομάρτυς Φωτεινή, η Σαμαρείτις γυνή μας καλεί όχι απλώς εις την ομολογίαν, αλλά κυρίως εις τον τρόπον της διακηρύξεως του Χριστού ότι «εν Πνεύματι και αλήθεια δει προσκυνείν τον Θεόν». Και τούτο διότι η εν Χριστώ αλήθεια δεν είναι κατάκτησις της διανοητικής δυνάμεως του ανθρώπου, αλλά είναι αποκάλυψις του Θεού. Είναι αυτός Ούτος ο σεσαρκωμένος Λόγος του Θεού. Είναι ο σταυρωθείς και αναστάς Χριστός, το φως και η ζωή του κόσμου. Χριστός Ανέστη!».
Μετά το τέλος της θ. Λειτουργίας ηκολούθησε δεξίωσις εις το ηγουμενείον, μετ’ αυτήν δε πλουσία τράπεζα εις την νεωστί ανεγερθείσαν αίθουσαν υπό του καθηγουμένου Αρχιμανδρίτου π. Ιουστίνου.
Διαρκούσης της τραπέζης ταύτης, ο Μακαριώτατος ηύχαρίστησε τον Γενικόν Πρόξενον της Ελλάδος και την Νομάρχην της περιοχής δια την παρουσίαν αυτών εις την εορτήν καί επήνεσε τον Αρχιμανδρίτην π. Ιουστίνον δια το ότι τον ηξίωσεν ο Θεός να ολοκληρώση έργον δεκαετιών ατελείωτον, ήτοι την ανέγερσιν του ιερού ναού της Αγίας Φωτεινής, ως και δια το κοινωνικόν και συμφιλιωτικόν έργον, το οποίον επιτελεί εις την περιοχήν, ο δε Αρχιμανδρίτης Ιουστίνος ηυχαρίστησε τον Μακαριώτατον δια την τιμήν εις την εορτήν δια της παρουσίας Αυτού και δια το εν γένει υπέρ του ιερού προσκυνήματος επιδεικνύμενον ζωηρόν ενδιαφέρον Αυτού.
Μετά το πέρας της εορτής ο Μακαριώτατος μετά της συνοδείας επεσκέφθη τον ασθενούντα ιερέα της ομόρου περιοχής της παλαιάς πόλεως της Νάμπλους π. Γεώργιον Αουάδ, εφημέριον του ναού του Αγίου Δημητρίου και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου εις Ραφίδια και κατόπιν το ζεύγος πρεσβυτέρων πολυτέκνων Ρωμαιορθοδόξων εις το χωρίον Νούσφ-Ζμπιλ, ακούων τα προβλήματα αυτών, ομιλών αυτοίς πνευματικώς και ενισχυτικώς, επισκεπτόμενος το παλαιόν ναΰδριον εγγύς της οικίας αυτών και δίδων αυτοίς ενίσχυσιν δια την παρουσίαν αυτών εις τον κατά παράδοσιν τόπον τούτων των Ορθοδόξων και τας Πατρικάς και Πατριαρχικάς Αυτού ευχάς και ευλογίας.
Εκ της Αρχιγραμματείας
Η πρωτότυπη είδηση σε πολυτονική γραφή με τις συνοδευτικές φωτογραφίες βρίσκεται στην Πύλη ειδησεογραφίας του Πατριαρχείου στον σύνδεσμο http://www.jp-newsgate.net/gr/2011/05/22/3418/
Login
Υπενθύμιση κωδικού