Το Σάββατον, 23ην Οκτωβρίου /5ην Νοεμβρίου 2011, εωρτάσθη πανηγυρικώς η μνήμη του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Ιακώβου του Αδελφοθέου και πρώτου Ιεράρχου των Ιεροσολύμων εις το Πατριαρχείον Ιεροσολύμων.
Η πανηγυρική εορτή αύτη, η και Θρονική εορτή της Σιωνίτιδος Μητρός των Εκκλησιών, έλαβε χώραν εις τον επ’ ονόματι του Αγίου Ιακώβου Ιερόν Ναόν, τον αποτελούντα κτιριακώς τον εσωτερικόν συνδετικόν κρίκον μεταξύ Πατριαρχείου και Αγιοταφιτικής Αδελφότητος αφ’ ενός και του Πανιέρου Ναού της Αναστάσεως αφ’ ετέρου, και από αιώνων παραχωρηθέντα υπό του Πατριαρχείου δια λειτουργικήν χρήσιν εις την Ελληνορθόδοξον Αραβόφωον Κοινότητα αυτού της πόλεως των Ιεροσολύμων.
Εις αυτόν τον Ιερόν Ναόν έλαβε χώραν πανηγυρικός Εσπερινός αφ’ εσπέρας, προεξάρχοντος της Α.Θ.Μ. του Πατρός ημών και Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου.
Ανήμερα της εορτής έλαβε χώραν ο Όρθρος μετά θείας Λειτουργίας, προεξάρχοντος και πάλιν του Μακαριωτάτου και συλλειτουργούντων Αυτώ του Ιερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ησυχίου, των Σεβασμιωτάτων Αρχιεπισκόπων Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου και Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου, Αγιοταφιτών Ιερομονάχων και Αραβοφώνων και Ρωσοφώνων Πρεσβυτέρων και των εκ της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Πορτογαλλίας παρεπιδημούντων Αρχιμανδρίτου π. Φιλίππου και Ιερομονάχου π. Νεκταρίου, παρουσία του Γενικού Προξένου της Ελλάδος εις τα Ιεροσόλυμα κ. Σωτηρίου Αθανασίου.
Τον ευπρεπέστατον και ευρυχωρότατον ιερόν Ναόν ως και το παρ’ αυτώ παρεκκλήσιον των Μυροφόρων κατέκλυσαν πιστοί της Αραβοφώνου Κοινότητος, προσκυνηταί εξ Ελλάδος και άλλων Ορθοδόξων χωρών, μοναχοί και μονάζουσαι.
Προς το ευσεβές εκκλησίασμα τούτο ο Μακαριώτατος ωμίλησε περί του Αγίου Ιακώβου, ως έπεται:
«Ως του Κυρίου μαθητής ανεδέξω δίκαιε το Ευαγγέλιον, ως μάρτυς έχεις το απαράτρεπτον, την παρρησίαν ως Αδελφόθεος το πρεσβεύειν ως Ιεράρχης. Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών».
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
ευσεβείς Χριστιανοί, ευλαβείς προσκυνηταί.
Ευφραίνεται η του Χριστού Εκκλησία και δη η των Ιεροσολύμων, σήμερον επί τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος και αποστόλου Ιακώβου του Αδελφοθέου του και πρώτου Ιεράρχου αυτής.
Ευφραίνεται η των Ιεροσολύμων Αγία Εκκλησία, διότι ο πρώτος αναδειχθείς ποιμήν και διδάσκαλος αυτής και πιστός των πνευματικών μυστηρίων οικονόμος, απόστολος Ιάκωβος, αποτελεί την ζώσαν και αδιάψευστον μαρτυρίαν της αναντιρρήτου πραγματικότητος, ότι η Εκκλησία είναι θεσμός θεανθρώπινος.
Είναι αυτός ούτος ο σεσαρκωμένος Λόγος του Θεού Πατρός, ο Χριστός, ο παρατεινόμενος εις τους αιώνας. Είναι η Εκκλησία της οποίας, κατά τους Κυριακούς λόγους, «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής», (Ματθ. 16,18).
Με άλλα λόγια, αγαπητοί μου , αι πύλαι του άδου, δηλονότι ο θάνατος και πιο συγκεκριμένα οι ορατοί και αόρατοι εχθροί και πολέμιοι της Εκκλησίας δεν θα υπερισχύσουν αυτής. Και τούτο διότι η Εκκλησία είναι τεθεμελιωμένη επί του σταυρικού και μαρτυρικού αίματος του Χριστού, ως και του αίματος των αγίων φίλων και συμμαρτύρων Αυτού. Τοιούτος φίλος και συμμάρτυς του Χριστού είναι και ο σήμερον τιμώμενος Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο απόστολος, ο υπ’αυτού του Κυρίου εγκατασταθείς ως πρώτος ποιμήν και Ιεράρχης των Ιεροσολύμων, της Μητρός πασών των Αγίων του Θεού Εκκλησιών.
Η εξέχουσα αποστολική και ιεραρχική προσωπικότης του Αγίου Ιακώβου επιμαρτυρείται, ως ηκούσαμεν τόσον από τον Ευαγγελιστήν Ματθαίον, όσον και από τον Απόστολον Παύλον. Και κατά μεν τον Ματθαίον, ότε ο Ιησούς εδίδασκε τους όχλους εν τη συναγωγή αυτών, εξεπλήττοντο λέγοντες: «πόθεν τούτω η σοφία αύτη και αι δυνάμεις; Ουχ ούτος (ο Ιησούς) εστιν ο του τέκτονος υιός; ουχί η μήτηρ αυτού λέγεται Μαριάμ και οι αδελφοί αυτού Ιάκωβος και Ιωσής και Σίμων και Ιούδας;», (Ματ. 13,55). Κατά δε τον Παύλον: «Ότε δε ευδόκησεν ο Θεός…αποκαλύψαι τον Υιόν αυτού εν εμοί, ίνα ευαγγελίζωμαι αυτόν εν τοις έθνεσιν …μετά τρία έτη ανήλθον εις Ιεροσόλυμα ιστορήσαι Πέτρον… έτερον δε των Αποστόλων ουκ είδον ει μη Ιάκωβον τον αδελφόν του Κυρίου», (Γαλ. Α’, 15-19). Σχολιάζων εν προκειμένω την μαρτυρίαν του Παύλου ο ερμηνευτής Ζιγαβηνός παρατηρεί: «Ο Ιάκωβος ούτος ην μεν Επίσκοπος των εν Ιεροσολύμοις πιστών, αδελφός δε του Κυρίου ενομίζετο ως ων υιός Ιωσήφ του μνήστορος».
Άξιον προσοχής επί των σχολίων του Ζιγαβηνού είναι ότι ο άγιος Ιάκωβος αναδεικνύεται Επίσκοπος ουχί των εξ αίματος και εθνικότητος πιστών μελών της Εκκλησίας, αλλά μάλλον των «κατά το έλεος του Θεού, δια του λουτρού του βαπτίσματος, εις το οποίον μας ξαναγεννά και μας ξανακαινουργώνει το Άγιον Πνεύμα, το οποίον ο Θεός έχυσεν επάνω μας πλούσια δια μέσου του Ιησού Χριστού, του Σωτήρος μας, ως κηρύττει ο σοφός Παύλος: «αλλά έσωσεν ημάς δια λουτρού παλιγεννεσίας και ανακαινώσεως Πνεύματος Αγίου, ου εξέχεεν εφ’ ημάς πλουσίως δια Ιησού Χριστού του Σωτήρος ημών», (Τιτ. 3,5).
Με άλλα λόγια, αγαπητοί μου, ο αναγεννώμενος δια του βαπτίσματος του Χριστού και σφραγιζόμενος δια της σφραγίδος της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος αναγνωρίζεται πλεόν ως γένος του Θεού και συνεπώς πολίτης της πολιτείας του Θεού, τουτέστιν της Εκκλησίας του Χριστού. Δια τούτο άγιος ημών απόστολος Ιάκωβος μας προτρέπει να αποφεύγωμεν την παντός είδους προσωπoληψίαν λέγων: «αδελφοί μου, μη εν προσωποληψίαις έχετε την πίστιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού της δόξης», (Ιάκ, Β’,1). Αναλυτικώτερον ειπείν: «Αδελφοί μου, έχετε πάντοτε ειλικρινή και θεάρεστα ελατήρια εις τας εκδηλώσεις της ευσεβούς θρησκείας σας και μη συντροφεύητε με πράξεις μεροληψίας και προτιμήσεις προσώπων προς τον ένδοξον Κύριόν μας, Ιησούν Χριστόν εις ουδεμίαν περίστασιν». Δια των λόγων τούτων του Αγίου Ιακώβου εξαίρεται η των Χριστιανών απόλυτος ισότης, η οποία απορρέει από το περιεχόμενον της πίστεως εις τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν της δόξης.
Και διερωτώμεθα, αγαπητοί μου, ποίον είναι το περιεχόμενον της πίστεως εις τον Χριστόν της δόξης; Είναι η ευσπλαχνία και το έλεος προς τον συνάνθρωπόν μας. «Η γαρ κρίσις», λέγει ο Άγιος Ιάκωβος, «ανέλεος τω μη ποιήσαντι έλεος. Κατακαυχάται έλεος κρίσεως», (Ιάκ. 2,13). Η ευσπλαχνία δηλονότι και το έλεος δεν φοβείται την κρίσιν, αλλά καυχάται κατ’ αυτής, διότι την κατανικά και αποδεικνύεται το ελεος ισχυρότερον από την κρίσιν, εννοείται την κρίσιν του Θεού.
Με άλλα λόγια, η πραγματική εν Χριστώ πίστις κρίνεται από τα έργα αγάπης και φιλανθρωπίας. «Τι το όφελος, αδελφοί μου», λέγει ο Απόστολος Ιάκωβος, «εάν πίστιν λέγη τις έχειν, έργα δε μη έχη; Μη δύναται η πίστις σώσαι αυτόν», (Ιακ. 2,14). Παρομοιάζει δε ο Αδελφόθεος την άρρηκτον ενότητα πίστεως και έργων με το παράδειγμα του ανθρωπίνου ημών σώματος και πνεύματος, λέγων: «Ώσπερ γαρ το σώμα χωρίς πνεύματος νεκρόν εστιν, ούτω και η πίστις χωρίς των έργων νεκρά εστι», (Ιακ. 2,26).
Αυτήν ακριβώς την πίστιν των έργων της αγάπης του Σωτήρος ημών Χριστού καλούμεθα να έχωμεν και ημείς αδελφοί μου άνευ προσωποληψίας, εάν όντως θέλωμεν να θεωρώμεν εαυτούς μαθητάς και μάρτυρας της πνευματικής διδαχής του ιερομάρτυρος αποστόλου και πιστού οικονόμου των μυστηρίων των πνευματικών Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου και πρώτου Ιεράρχου των Ιεροσολύμων.
Τον μέγαν της πίστεως ημών και συμμάρτυρα του αίματος του Χριστού ικετεύσωμεν μετά του υμνωδού λέγοντες: «Απόστολε Χριστού και αυτόπτα και μάρτυς, Ιάκωβε σοφέ, Αδελφόθεε μάκαρ, τους πίστει εορτάζοντας το σεπτόν σου μνημόσυνον ελευθέρωσον των συνεχόντων πταισμάτων ταις πρεσβείαις σου, τους ουρανούς εμβατεύων δυνάμει του Πνεύματος», Αμήν.
Μετά την απόλυσιν της θ. Λειτουργίας η Πατριαρχική Συνοδεία ανήλθε εσωτερικώς δια των βαθμίδων εις το Πατριαρχείον, διερχομένη δια των δωμάτων του Κεντρικού Μοναστηρίου, ένθα και οι Αγιοταφίται Αρχιερείς συνηνώθησαν τη Συνοδεία και δια της πύλης του Κεντρικού Μοναστηρίου, ένθα έκαστος ελάμβανε ως ευλογίαν το παραδοσιακόν εόρτιον αρτίδιον εκ του αρτοποιείου του Πατριαρχείου.
Εις την εν τη αιθούση του Πατριαρχείου δεξίωσιν ο Μακαριώτατος προσεφώνησε τους προσελθόντας Αρχιερείς, ιερείς, τον κ. Γενικόν Πρόξενον, και τους λοιπούς εορταστάς δια της κάτωθι προσφωνήσεως ως έπεται:
«Τις βρότειός σοι νους, εγκωμίων εφύμνιον, δυνήσεται προσκομίζειν αρετής λαμπρυνθέντι, ταις χάρισιν Ιάκωβε»;
αναφωνεί ο υμνωδός της Εκκλησίας.
Όντως αγαπητοί μου , είναι αδύνατον εις τον άνθρώπινον νουν να εξυμνήση την τω θείω Πνεύματι φωτισθείσαν προσωπικότητα του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου. Και τούτο διότι ο Άγιος Ιάκωβος καθίσταται υπ’ Αυτού του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού ο ποιμήν και διδάσκαλος και πιστός οικονόμος των μυστηρίων των πνευματικών, δηλονότι ο πρώτος εκ των αποστόλων Ιεράρχης της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων και κατ’ επέκτασιν ο της οικουμενικής Εκκλησίας πρώτος Επίσκοπος.
Την παρ’ Αυτού του Κυρίου ληφθείσαν χειροτονίαν του ως πρώτου Επισκόπου της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων επεσφράγισεν πρώτον μεν ο μαρτυρικός του θάνατος, ότε του εζητήθη ενώπιον του λαού να δώση την μαρτυρίαν του περί Ιησού του Ναζωραίου και ωμολόγησε ούτος ότι ο Ιησούς είναι «ο Υιός του Ανθρώπου, ο καθήμενος εις τα δεξιά της μεγαλωσύνης του Θεού και Πατρός αυτού», (Εβρ. 1,3). Δεύτερον δε επεσφράγισεν η αναφορά του Αγίου Ιακώβου εις τους λόγους των προφητών και ιδιαιτέρως του Αμώς: «μετά ταύτα αναστρέψω και ανοικοδομήσω την σκηνήν Δαυΐδ την πεπτωκυίαν, και τα κατεσκαμμένα αυτής ανοικοδομήσω και ανορθώσω αυτήν, όπως αν εκζητήσωσιν οι κατάλοιποι των ανθρώπων τον Κύριον, και πάντα τα έθνη εφ’ ους επικέκληται το όνομά μου επ’αυτούς, λέγει Κύριος ο ποιών ταύτα πάντα», (Πραξ. 15,16-17). Είναι σωστό.
Της ιεράς ταύτης προφητικής και αποστολικής παρακαταθήκης του Θεού Λόγου, Κυρίου δε ημών Ιησού Χριστού, οικονόμοι και διάκονοι ανεδείχθησαν οι κατά διαδοχήν κοσμήσαντες τον ένδοξον και μαρτυρικόν θρόνον Ιακώβου του Αδελφοθέου, Επίσκοποι και Πατριάρχαι των Ιεροσολύμων.
Κοινωνοί και μέτοχοι της του ιερομάρτυρος Ιακώβου, αποστολικής διαδοχής γενόμενοι και Ημείς, οι ταπεινοί και ανάξιοι, χρεωστικώς και οφειλετικώς τιμώμεν και γεραίρομεν μετά συμπάσης της Αγιοταφιτικής ημών Αδελφότητος και του Χριστεπωνύμου ημών πληρώματος ως και των παρεπιδημούντων ευλαβών προσκυνητών, την μνήμην αυτού.
Δόξαν και ευχαριστίαν αναπέμποντες εις τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν μετά του υμνωδού ψάλλομεν και λέγομεν: «Τον γόνον σε του Ιωσήφ και Ιεροσολύμων τον πρώτον Ιεράρχην, Ιάκωβε θεόπτα, και του Κυρίου αδελφόν ύμνοις εγκωμίων ανυμνούμεν ευσεβώς και πίστει ανακράζομεν, δώρησαι ημίν δώρημα τέλειον εκ του Πατρός των φώτων και απέλασον την θλίψιν την επερχομένην και ενεστώσαν εκ πλήθους πταισμάτων. Επήραν γαρ οι εχθροί καθ’ ημών την πτέρναν και εκύκλωσαν ημάς, ων θραύσον ταχύ τα τόξα, ιεροφάντορ, ίνα σε πάντες τιμώμεν απόστολε». Αμήν. Έτη πολλά.
Κατόπιν παρέδωσεν εκ νέου τας προσκομισθείσας κλείδας του Ναού του Αγίου Ιακώβου δια συνέχισιν της λειτουργικής χρήσεως τη Εκκλησιαστική Επιστροπή αυτού.
Εκ της Αρχιγραμματείας
Η πρωτότυπη είδηση σε πολυτονική γραφή με τις συνοδευτικές φωτογραφίες και το video βρίσκεται στην Πύλη ειδησεογραφίας του Πατριαρχείου στον σύνδεσμο http://www.jp-newsgate.net/gr/2011/11/05/4545/
Login
Υπενθύμιση κωδικού