Τα αφορώντα εις την πρώτην ημέραν της αφίξεως των Προκαθημένων των Πρεσβυγενών Ορθοδόξων Εκκλησιών εις Κωνσταντινούπολιν ανηρτήθησαν ήδη δια μίαν πρώτην ενημέρωσιν εις την ιστοσελίδα του Πατριαρχείου (ίδε http://www.jp-newsgate.net/gr/2011/09/01/4193/).
Την επομένην της αφίξεως, Πέμπτην, 19ην Αυγούστου/ 1ην Σεπτεμβρίου 2011, έλαβε χώραν θεία Λειτουργία εις τον εν Φαναρίω ιερόν Ναόν του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου επί τη ενάρξει του νέου Εκκλησιαστικού έτους η τη πρώτη της Ινδίκτου.
Η ημέρα αύτη είναι αφιερωμένη υπό του Οικουμενικού Πατριαρχείου από του έτους 1989 εις την προστασίαν του φυσικού περιβάλλοντος ως δημιουργίας του Θεού, κινδυνευούσης εις τους συγχρόνους καιρούς εκ των καταστροφικών επεμβάσεων του ανθρώπου.
Εις την θείαν Λειτουργίαν ταύτην προαεξήρξεν ως χοροστατών ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, συνεχοροστάτησαν δε μετ’ Αυτού ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ.κ. Θεόδωρος, ο Θεοφιλέστατος Επίκοπος Απαμείας κ. Ισαάκ εις τόπον του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Αντιοχείας κ.κ. Ιγνατίου, ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομος.
Εις ειδικήν τελετήν μετά την θείαν Λειτουργίαν οι Προκαθήμενοι και οι συνοδεύοντες Αυτούς και οι συμπαριστάμενοι κατά την θείαν Λειτουργίαν Αρχιερείς του Οικουμενικού Πατριαρχείου συνυπέγραψαν εις τον κώδικα δια την θείαν Λειτουργίαν ταύτην επί τη ενάρξει του νέου Εκκλησιαστικού Έτους.
Το απόγευμα της ως άνω ημέρας εγένετο η επίσημος έναρξις των εργασιών της Συνάξεως των Προκαθημένων εις τον εν Φαναρίω ιερόν Ναόν του Αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου.
Κατά την πρώτην Συνεδρίαν ταύτην έλαβε χώραν η εισηγητική ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχου και αι ομιλίαι-χαιρετισμοί των Μακαριωτάτων Πατριαρχών και του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου.
Το εσπέρας της ημέρας ταύτης παρέθεσε δείπνον εις τους Προκαθημένους και τας συνοδείας Αυτών ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής-Μπαλουκλί Ιερώτατος Μητροπολίτης Σασίμων κ. Γεννάδιος.
Αι εργασίαι των Προκαθημένων εσυνεχίσθησαν και κατά την Παρασκευήν, 20ην Αυγούστου/2ραν Σεπτεμβρίου 2011, εις δύο Συνεδρίας, την πρωϊνήν και απογευματινήν.
Τόσον εις τάς εισηγητικάς ομιλίας-χαιρετισμούς των Προκαθημένων, όσον και εις τας ακολουθησάσας συζητήσεις, υπεγραμμίσθη η ανάγκη συχνοτέρων Συναντήσεων των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών δια την συλλογικήν και άρα αποτελεσματικήν αντιμετώπισιν των προβλημάτων των Χριστιανών της Μέσης Ανατολής και, εν ω μέτρω αφορά και τας Εκκλησίας, των προβλημάτων όλων των κατοίκων της κλυδωνιζομένης περιοχής αυτής, την προστασίαν. του πλανήτου εκ των καταστροφικών επεμβάσεων του ανθρώπου, την προετοιμασίαν της Αγίας Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου και την απάντησιν ουχί μόνον λόγοις, αλλά πρωτίστως έργοις εις τα ποικίλα ερωτήματα και προβλήματα του εν πολλοίς πάσχοντος συγχρόνου ανθρώπου.
Επί τη λήξει της Συνάξεως οι Προκαθήμενοι εξαπέλυσαν Μήνυμα προς το πλήρωμα των Εκκλησιών αυτών, έχον ως έπεται:
Οι Προκαθήμενοι των πρεσβυγενών Ορθοδόξων Πατριαρχείων και της παλαιφάτου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας Κύπρου προς το πλήρωμα των Εκκλησιών των και προς κάθε άνθρωπον καλής θελήσεως.
Αδελφοί αγαπητοί και τέκνα προσφιλή, χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε!
«Ευχαριστούμεν τω Θεώ πάντοτε περί πάντων υμών μνείαν υμών ποιούμενοι επί των προσευχών ημών, αδιαλείπτως μνημονεύοντες υμών του έργου της πίστεως και του κόπου της αγάπης και της υπομονής της ελπίδος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Α’ Θεσ. 1, 2-3).
Ακολουθούντες την προτροπήν του Αποστόλου, καθ’ ην εν τη Εκκλησία του Χριστού «είτε πάσχει εν μέλος, συμπάσχει πάντα τα μέλη, είτε δοξάζεται εν μέλος, συγχαίρει πάντα τα μέλη» (Α’ Κορ. 12, 26), συνήχθημεν εις την καθέδραν του ιστορικού και μαρτυρικού Οικουμενικού Πατριαρχείου τη προσκλήσει και υπό την προεδρείαν του εν ημίν πρώτου τη τάξει και τη τιμή, δια να βιώσωμεν και διαδηλώσωμεν την συνέχουσαν ημάς αγάπην του Χριστού (Β’ Κορ. 5,14) πάντοτε, και ιδιαιτέρως όλως εν ημέραις πειρασμών και θλίψεων.
Συνήλθομεν ενταύθα επί το αυτό οι έχοντες την ευθύνην της ηγεσίας και διαποιμάνσεως των παλαιφάτων και ιστορικών Εκκλησιών, τας οποίας ίδρυσαν οι Απόστολοι του Χριστού και ανεκήρυξαν αυτοκεφάλους αι Οικουμενικαί Σύνοδοι της μιας αδιαιρέτου Εκκλησίας, εις αναβίωσιν έθους παλαιού, και προς ανταλλαγήν σκέψεων και αντίδοσιν αγάπης και στηριγμού εξ αφορμής όσων συμβαίνουν κατ’αυτάς εις τον ιστορικόν χώρον της γεωγραφικής περιοχής, εις την οποίαν η πρόνοια του Θεού έταξε τας Εκκλησίας μας από αρχαιοτάτων χρόνων.
Κατά θείαν πρόνοιαν, η Εκκλησία του Χριστού εγεννήθη ως ιστορική πραγματικότης εις τον χώρον της καλουμένης Μέσης Ανατολής. Ο ιδρυτής και το θεμέλιόν της Κύριος ημών Ιησούς Χριστός εγεννήθη κατά σάρκα εν Βηθλεέμ της Ιουδαίας (Ματθ. 2,1), όπου εξέλεξε τους Δώδεκα μαθητάς και αποστόλους Του και τους απέστειλε να κηρύξουν το Ευαγγέλιόν Του αρχικώς εις τον χώρον εκείνον (Ματθ. 10,6), όπου έπαθε και ανέστη, και όπου ιδρύθη η πρώτη Εκκλησία των Ιεροσολύμων, και από εκεί εις «πάντα τα έθνη» (Ματθ. 28,19). Εις τον χώρον αυτόν ιδρύθησαν και διέλαμψαν τα πρώτα μεγάλα κέντρα του Χριστιανισμού, αι Εκκλησίαι της Αλεξανδρείας, της Αντιοχείας, των Ιεροσολύμων και της Κύπρου, και εθεμελιώθη το σύστημα της όλης ενιαίας και αδιαιρέτου Εκκλησίας.
Εις τον χώρον τούτον έχει βαθείας τας ρίζας της η Εκκλησία του Χριστού, όλως δε ιδιαιτέρως η αγία Ορθόδοξος Εκκλησία. Ο χώρος αυτός καθηγιάσθη με το αίμα των μαρτύρων της Ορθοδόξου πίστεως και τα δάκρυα των οσίων της. Ουδείς έχει το ηθικόν δικαίωμα να παραβλέψη τούτο, και κάθε κοσμική δύναμις υποχρεούται να το σεβασθή. Οι ανήκοντες εις τας εκεί Ορθοδόξους Εκκλησίας χριστιανοί ευρίσκονται εκεί από αιώνων, και ουδεμία «εθνοκάθαρσις» η «θρησκειοκάθαρσις» δύναται να τους μετακινήση η να δυσχεράνη καθ’οιονδήποτε τρόπον την εκεί ελευθέραν διαβίωσιν και δράσιν των, χωρίς να παραβή τα πλέον στοιχειώδη δικαιώματα του ανθρώπου.
Η Ορθόδοξος Εκκλησία, ακολουθούσα την Βιβλικήν αρχήν «Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής» (Ψαλμ. 23,1), ουδέποτε ημπόδισε λαούς άλλων θρησκευτικών πιστευμάτων να συμβιώσουν με αυτήν ειρηνικώς εις τον ίδιον χώρον. Και όταν ακόμη άλλα θρησκεύματα δια της βίας κατέκτησαν τον χώρον της από αιώνων διαβιώσεώς της ευρήκε τρόπους προσαρμογής και συνυπάρξεως ειρηνικώς μετά των ετεροθρήσκων. Η μισαλλοδοξία ουδέποτε εχαρακτήρισε την Ορθόδοξον Εκκλησίαν.
Ατυχώς, εις την εποχήν μας ανεπτύχθη και έχει οξυνθή ο φόβος του Άλλου, του διαφορετικού. Θύμα αυτής της καταστάσεως τείνουν να γίνουν και αυτοί οι ίδιοι οι χριστιανοί, ιδιαιτέρως εις τον χώρον της Μέσης Ανατολής. Εις πολλάς περιπτώσεις οι χριστιανοί αντιμετωπίζονται ως πολίται «δευτέρας κατηγορίας». Εις άλλας περιπτώσεις βεβηλώνονται η και καταστρέφονται οι τόποι της λατρείας των, οι οποίοι ενίοτε αποτελούν σπουδαία μνημεία πολιτισμού, η περιορίζεται η τέλεσις των θρησκευτικών ακολουθιών των και η εκπαίδευσις του κλήρου. Εις όλα αυτά προστίθενται κατά καιρούς και επιθέσεις βίας φονικής κατά των χριστιανών, προερχομένης από ακραίους φανατικούς θρησκευτικούς κύκλους. Αυτονόητον βεβαίως είναι ότι και οι χριστιανοί, οπουδήποτε και αν ευρίσκωνται, υποχρεούνται να σέβωνται τους τόπους λατρείας των άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων.
Οι Ορθόδοξοι πιστεύομεν εις τον λόγον της Γραφής «η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» (Α’ Ιωάν. 4,18).
Δεν φοβούμεθα τον Άλλον, οιαδήποτε και αν είναι η πίστις του. Τον εναγκαλιζόμεθα ως αδελφόν, και αναμένομεν να πράξη και αυτός το ίδιον δι’ημάς. Αλλά και δεν παύομεν να αξιώμεν την προστασίαν, την οποίαν δικαιούμεθα από τα κράτη, εις τα οποία διαβιούμεν. Τούτο, πιστεύομεν, είναι η μόνη λύσις των προβλημάτων της πολυπαθούς περιοχής της Μέσης Ανατολής, αλλά και όλου του κόσμου.
Ας εντείνωμεν, λοιπόν, τον διαχριστιανικόν και τον διαθρησκειακόν διάλογον της καταλλαγής. Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον έχει ήδη από ετών καθιερώσει τον διαθρησκειακόν διάλογον μετά των άλλων δύο μονοθεϊστικών θρησκειών, συμφώνως και προς την σχετικήν απόφασιν της Γ’ Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως (1986). Επικροτούμεν και στηρίζομεν την προσπάθειαν αυτήν, ιδιαιτέρως εις τας δυσκόλους αυτάς ημέρας, κατά τας οποίας συνταράσσει η βία την περιοχήν, εις την οποίαν ηκούσθη το πρώτον η εντολή της αγάπης και το μήνυμα της ειρήνης.
Απευθυνόμενοι, λοιπόν, προς τους εν τη Μέση Ανατολή και τους ανά τον κόσμον πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτας τους καλούμεν εις την εκπόνησιν αρχών και δεσμεύσεων ειρηνικής συμβιώσεως των πιστών των διαφόρων θρησκευτικών παραδόσεων, και δηλώνομεν αλληλέγγυοι προς όσους υφίστανται διακρίσεις, βίαν και διωγμούς. Συμπάσχομεν με τους ταλαιπωρουμένους από τας εκρήξεις βίας αδελφούς, με τα αθώα θύματα των πολεμικών συγκρούσεων και με τα πλήθη των ανθρώπων, οι οποίοι υποχρεούνται να εγκαταλείψουν τας εστίας των και να ακολουθήσουν τον σκληρόν δρόμον της μεταναστεύσεως. Κατανοούμεν την επιθυμίαν και ανάγκην των λαών δια πολιτικήν ελευθερίαν και προστασίαν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των και καλούμεν τας αρμοδίας κυβερνήσεις να προβούν αμέσως εις την πλήρη εξασφάλισιν των δικαιωμάτων τούτων. Η Εκκλησία δεν αναμειγνύεται εις την πολιτικήν, αποδίδουσα «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» (Ματθ. 22,21). Η πολιτική ως μέθοδος αντιμετωπίσεως των προβλημάτων του ανθρώπου ανήκει εις άλλους, και όχι εις την Εκκλησίαν. Τα προβλήματα όμως καθ’εαυτά και αι βασικαί ανθρωπολογικαί και κοινωνιολογικαί αρχαί της αντιμετωπίσεώς των δεν είναι δυνατόν να αφήνουν αδιάφορον την Εκκλησίαν, ιδιαιτέρως όταν προσβάλλωνται η κινδυνεύουν η αξιοπρέπεια και η ελευθερία του ανθρωπίνου προσώπου ως «εικόνος του Θεού» (Γεν. 1,26) και η «καλή λίαν» δημιουργία Του (Γεν. 1,31).
Το τελευταίον τούτο σημείον της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος τείνει να υποτιμηθή και να θεωρηθή δευτερευούσης σημασίας υπό την ασφυκτικήν πίεσιν των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων, τα οποία ταλανίζουν σήμερον την περιοχήν της Μέσης Ανατολής. Αλλ’η αντίληψις αυτή και εσφαλμένη είναι και επικίνδυνος. Η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος θα εκμηδενίση τελικώς τα τυχόν κοινωνικά και οικονομικά οφέλη από οιανδήποτε πολιτικήν αλλαγήν, δια την οποίαν διεξάγονται σήμερον αγώνες επί τιμή αίματος πολλών. Τούτο μας ωδήγησεν εις την απόφασιν να υιοθετήσωμεν την πρότασιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπως προετοιμάσωμεν και πραγματοποιήσωμεν συντόμως συνάντησιν θρησκευτικών ηγετών της περιοχής, κατά την οποίαν θα συμφωνηθή και θα διακηρυχθή εν είδος οικολογικής «Χάρτας της Μεσογείου». Δια του τρόπου αυτού η Ορθόδοξος Εκκλησία όχι μόνον θα εκπληρώση χρέος της έναντι της δημιουργίας του Θεού, αλλά και θα συμβάλη εις την ειρηνικήν συνύπαρξιν και συνεργασίαν των θρησκειών της σπαρασσομένης σήμερον από συγκρούσεις περιοχής της Μεσογείου.
Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω,
«Η θλίψις υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει, ότι η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών» (Ρωμ. 5, 3-5).
Η σκέψις και η καρδία μας είναι πλησίον όλων όσοι σήμερον υποφέρουν δεινώς εις την περιοχήν των Εκκλησιών μας, όσοι στερούνται της ελευθερίας των και των θρησκευτικών δικαιωμάτων των εις όλον τον κόσμον, ιδιαιτέρως δε εις την περιοχήν της Μέσης Ανατολής. Οι θρησκευτικοί ηγέται, οιασδήποτε πίστεως και αν είμεθα, έχομεν χρέος να συμβάλωμεν με όλας τας δυνάμεις μας εις την ειρηνικήν συνύπαρξιν όλων των θρησκευτικών κοινοτήτων εις την περιοχήν της Μέσης Ανατολής. Ο χώρος ούτος πρέπει και δύναται να καταστή χώρος ειρήνης και φιλίας όλων των ανθρώπων.
Ταύτα από του Κέντρου τούτου της Ορθοδοξίας διαμηνύοντες προς κάθε άνθρωπον καλής θελήσεως ασπαζόμεθα και επευλογούμεν πάντας εν αγάπη.
Εν Φαναρίω, τη 2α Σεπτεμβρίου 2011.
+ ο Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος
+ ο Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β´
+ ο Απαμείας Ισαάκ, εκπροσώπου του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Αντιοχείας κ.κ. Ιγνατίου Δ´
+ ο Ιεροσολύμων Θεόφιλος Γ´
+ ο Κύπρου Χρυσόστομος Β´
Οι Προκαθήμενοι εξέδωσαν ωσαύτως Ανακοινωθέν, έχον ως έπεται:
Τη προσκλήσει της Α.Θ.Παναγιότητος, του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, και υπό την προεδρείαν Αυτού συνήλθον εις Σύναξιν οι Προκαθήμενοι των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων και της παλαιφάτου Εκκλησίας Κύπρου εις Φανάριον μεταξύ 1ης και 3ης Σεπτεμβρίου ε.ε. Της Συνάξεως ταύτης μετέσχον αυτοπροσώπως οι Μακαριώτατοι Πατριάρχαι Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. κ. Θεόδωρος Β καί Ιεροσολύμων κ. κ. Θεόφιλος Γ καὶ ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. κ. Χρυσόστομος Β . Τον Πατριάρχην Αντιοχείας κ.κ. Ιγνάτιον Δ , κωλυθέντα τελικώς να παραστή, αν και ούτος πρώτος πάντων των προσκληθέντων Πατριαρχών ασμένως απεδέξατο την πρόσκλησιν, όπως μετάσχη της Συνάξεως ταύτης, εξεπροσώπησεν ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Απαμείας κ. Ισαάκ.
Οι Μακαριώτατοι Προκαθήμενοι μετά των Αρχιερέων συνοδών Αυτών και ο εκπρόσωπος του Πατριάρχου Αντιοχείας συνεχοροστάτησαν, τη Πέμπτη, 1η Σεπτεμβρίου ε.ε., μετά της Α.Θ.Παναγιότητος και των Ιεραρχών του Οικουμενικού Θρόνου κατά την, συμφώνως προς την έκπαλαι κρατήσασαν εν τω Οικουμενικώ Πατριαρχείω τάξιν, τελεσθείσαν Θείαν Λειτουργίαν επί τη εορτή της Ινδίκτου, και συνυπέγραψαν μετά του Οικουμενικού Πατριάρχου την επί τούτω καταστρωθείσαν Πράξιν επί τη ενάρξει του νέου εκκλησιαστικού έτους.
Το εσπέρας της αυτής ημέρας, επραγματοποιήθη εν τω Πανσέπτω Πατριαρχικώ Ναώ η τελετή ενάρξεως της Συνάξεως ταύτης, εν αρχή της οποίας η Α.Θ.Παναγιότης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ανέγνω την εισηγητικήν αυτού ομιλίαν, μεθ᾽ ην οι Μακαριώτατοι Προκαθήμενοι και ο εκπρόσωπος του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Αντιοχείας απηύθυναν χαιρετισμούς και κατέθεσαν τας εαυτών σκέψεις επί των θεμάτων της Συνάξεως ταύτης.
1. Η Σύναξις των Προκαθημένων, έχουσα ως κύριον θέμα αυτής την εξέτασιν της καταστάσεως εις την Μέσην Ανατολήν, προέβη εις αλληλοενημέρωσιν και εκτενή συζήτησιν επ’ αυτού, μετά την οποίαν εξαπέλυσε Μήνυμα των Προκαθημένων προς το πλήρωμα των Εκκλησιών αυτών ως και προς πάντα άνθρωπον καλής θελήσεως, δια του οποίου εκφράζεται αλληλεγγύη και συμπάθεια προς τους εκεί δοκιμαζομένους αδελφούς και απευθύνεται έκκλησις προς τους ανά τον κόσμον πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτας δια την καθιέρωσιν αρχών και την ανάληψιν δεσμεύσεων προς ειρηνικήν συμβίωσιν των πιστών των διαφόρων θρησκειών εις τον ευαίσθητον τούτον γεωγραφικόν χώρον.
2. Συναφώς προς το ανωτέρω θέμα, η Σύναξις απεφάσισεν όπως:
α) Τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία και η Εκκλησία Κύπρου συνδράμουν και ενισχύσουν έτι περισσότερον τον μερίμνη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, συμφώνως και προς τας σχετικάς αποφάσεις της Γ’ Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως (1986), διεξαγόμενον διαχριστιανικόν και τον διαθρησκειακόν μετά των άλλων δύο μονοθεϊστικών θρησκειών διάλογον.
β) Οι εκπρόσωποι των εν τη Μέση Ανατολή Ορθοδόξων Εκκλησιών επικοινωνούν προς το Γραφείον της Ορθοδόξου Εκκλησίας παρά τη Ευρωπαϊκή Ενώσει δια την αντιμετώπισιν των εκάστοτε αναφυομένων εν τη περιοχή προβλημάτων και εξεύρεσιν των ενδεικνυμένων λύσεων δια της λήψεως των προσηκόντων μέτρων.
γ) Μεριμνήσουν:
i. δια την ανέγερσιν θεραπευτηρίου επί ακινήτου ιδιοκτησίας του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ευρισκομένου εντός της κανονικής γεωγραφικής δικαιοδοσίας αυτού, δια την νοσηλείαν και θεραπείαν των εν τη εμπεριστάτω περιοχή εκείνη ευρισκομένων ασθενών,
ii. δια την παροχήν υπό εκάστης Εκκλησίας κατ’ έτος υποτροφίας εις νέους, πιστούς του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, προς πραγματοποίησιν προπτυχιακών η μεταπτυχιακών σπουδών εις καθιδρύματα της δικαιοδοσίας αυτών, και
iii. δια την συμβολήν, εν συνεργασία μετά του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, εις την καταπολέμησιν λοιμωδών νόσων (π.χ. ΑIDS/HIV) και επιδημικών ασθενειών εις πολλάς χώρας της Αφρικανικής Ηπείρου.
3. Εις τα πλαίσια των συζητήσεων η Σύναξις ησχολήθη και με το θέμα της προετοιμασίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου και απεφάσισεν, όπως επισπευσθή η διαδικασία της προπαρασκευής αυτής, ίνα καταστή δυνατή η σύγκλησις αυτής εις το ορατόν μέλλον. Μετά λύπης διεπιστώθη ότι το προκληθέν, τον παρελθόντα Φεβρουάριον, αδιέξοδον εις την πορείαν προς την υλοποίησιν της από μακρού προετοιμαζομένης συγκλήσεως αυτής οφείλεται εις τας προβλέψεις του Κανονισμού Λειτουργίας των Πανορθοδόξων Προσυνοδικών Διασκέψεων, τας αφορώσας εις τον δι’ ομοφωνίας τρόπον λήψεως των αποφάσεων αυτών, και υπέβαλον την εισήγησιν εις την Α.Θ.Παναγιότητα, τον Οικουμενικόν Πατριάρχην, όπως Ούτος συγκαλέση Σύναξιν των Μακαριωτάτων Πατριαρχών και Προέδρων των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών προς αναθεώρησιν των ανωτέρω προβλέψεων, δια την ταχυτέραν προώθησιν και ολοκλήρωσιν της προπαρασκευής της Συνόδου.
4. Η Σύναξις υιοθέτησε την πρότασιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ίνα πραγματοποιηθή εις το εγγύς μέλλον συνάντησις θρησκευτικών ηγετών της περιοχής της Μεσογείου, κατά την οποίαν θα ηδύνατο να συμφωνηθή και διακηρυχθή εν είδος οικολογικής «Χάρτας της Μεσογείου», ως συμβολής εις την προσπάθειαν προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, αλλά και εις την ειρηνικήν συνύπαρξιν και συνεργασίαν των θρησκειών τής περιοχής.
5. Προσέτι, λόγω προσφάτων γεγονότων εν τω χώρω της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η Σύναξις υπεγράμμισε την ανάγκην, όπως πάσαι αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι σέβωνται και τηρούν αυστηρώς τα γεωγραφικά όρια της δικαιοδοσίας εκάστης, ως ταύτα καθωρίσθησαν υπό των Ιερών Κανόνων και των Ιδρυτικών αυτών Τόμων.
Τέλος, οι Μακαριώτατοι Προκαθήμενοι και ο Θεοφιλέστατος εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Αντιοχείας ηυχαρίστησαν τον Οικουμενικόν Πατριάρχην δια την απευθυνθείσαν εις αυτούς πρόσκλησιν να έλθουν εις το Ιερόν της Ορθοδοξίας Κέντρον και διασκεφθούν από κοινού επί απασχολούντων τας Εκκλησίας αυτών εν τη συγκυρία ταύτη προβλημάτων και απεφάσισαν όπως ούτοι συσκέπτωνται τακτικώτερον περί των ορθοδόξων πραγμάτων.
Εν Φαναρίω, τη 3η Σεπτεμβρίου 2011
+ ο Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος
+ ο Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β
+ ο Απαμείας Ισαάκ, εκπροσώπου του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Αντιοχείας κ.κ. Ιγνατίου Δ´
+ ο Ιεροσολύμων Θεόφιλος Γ´
+ ο Κύπρου Χρυσόστομος Β´
Εις το περιθώριον των εργασιών της Συναντήσεως ταύτης εδόθη η ευκαιρία εις τον Μακαριώτατον Πατριάρχην Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον να επισκεφθή το εν Φαναρίω Μετόχιον του Αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, συντηρούμενον και ανακαινιζόμενον επαξίως της ιστορίας αυτού υπό του εν Κωνσταντινουπόλει φιλέργου Εξάρχου Αγιοταφίτου Αρχιμανδρίτου π. Νεκταρίου.
Το εσπέρας του Σαββάτου, 21ης Αυγούστου /3ης Σεπτεμβρίου 2011, η Α.Θ.Μ. μετά της συνοδείας Αυτής επέστρεψε δια των Τουρκικών αερογραμμών εκ Κωνσταντινουπόλεως εις Τελ-Αβίβ, εκείθεν δε εις Ιεροσόλυμα.
Εκ της Αρχιγραμματείας.
Η πρωτότυπη είδηση σε πολυτονική γραφή με τις συνοδευτικές φωτογραφίες βρίσκεται στην Πύλη ειδησεογραφίας του Πατριαρχείου στον σύνδεσμο http://www.jp-newsgate.net/gr/2011/09/04/4211/
Login
Υπενθύμιση κωδικού