Το εσπέρας της Κυριακής των Βαΐων, 26ης Μαρτίου / 8ης Απριλίου 2012, ήρχισαν κατά την Τυπικήν Διάταξιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας αι ακολουθίαι των Νυμφίων εις όλας τας Εκκλησίας του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, πρωτίστως δε εις το Καθολικόν του Πανιέρου Ναού της Αναστάσεως.
Ενταύθα προσήλθεν εκ της Αγιοταφιτικής Αδελφότητος και δια της Χριστιανικής Οδού, των κωδώνων του Πανιέρου Ναού της Αναστάσεως χαρμοσύνως κρουομένων, η Α.Θ.Μ. ο Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συνοδευόμενος υπό του Ιερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ησυχίου και του Γέροντος Αρχιγραμματέως Αρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου και άλλων Αγιοταφιτών και ενταύθα προεξήρξε της κατανυκτικής και μυσταγωγικής ακολουθίας των Νυμφίων, της μυούσης τας ψυχάς ημών εις το σωτήριον πάθος Χριστού του Θεού ημών, ίνα δια της συμμετοχής ημών εις αυτό μετάσχωμεν της χαράς και της αγαλλιάσεως της ενδόξου Αυτού Αναστάσεως.
Εις την ακολουθίαν ταύτην ο προεξάρχων αυτής Μακαριώτατος Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ωμίλησεν εις τους προσκυνητάς δια της κάτωθι ομιλίας Αυτού:
«Τον νυμφώνά Σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ. λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής, Φωτοδότα, και σώσόν με».
Με άλλα λόγια βλέπω την αίθουσαν του γάμου, δηλαδή την Εκκλησίαν του Χριστού, αλλά δεν είμαι άξιος να εισέλθω εις αυτήν διότι δεν φοράω την κατάλληλην στολήν. Σε παρακαλώ, Νυμφίε Χριστέ, λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής με τον θείον του Αγίου Πνεύματος φωτισμόν, για να συμμετάσχω και εγώ εις την χαράν του γάμου, δηλονότι εις την Βασιλείαν των Ουρανών.
Αγαπητοί μου αδελφοί, ευλαβείς προσκυνηταί,
Η χάρις του Παναγίου Πνεύματος μας συνήγαγε σήμερον εις τον πανίερον τούτον τόπον του σταυρικού πάθους, δηλαδή τον Γολγοθάν, και της τριημέρου ταφής, δηλαδή του Παναγίου και Ζωοδόχου Τάφου του Σωτήρος ημών Χριστού, δια να υπαντήσωμεν πνευματικώς τα Πάθη αλλά και την Ανάστασιν του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.
Η φιλανθρωπία του Θεού Πατρός είναι άπειρος, όπως και η ευσπλαχνία και το έλεος Αυτού είναι άπειρα. Την φιλανθρωπίαν και ευσπλαχνίαν του Θεού την ζώμεν και την απολαμβάνομεν εντός του νυμφώνος του Χριστού Νυμφίου. Και ο μεν νυμφών είναι η αγία του Θεού Εκκλησία, ο δε Νυμφίος είναι ο Χριστός. Η χαρά του γάμου εντός της Εκκλησίας είναι κατάστασις μόνιμος και συνεχής μέχρι της συντελείας των αιώνων. Της χαράς ταύτης του γάμου εντός της Εκκλησίας γενόμεθα μέτοχοι, οσάκις μετέχωμεν εις το μυστήριον της θείας Εύχαριστίας, όπου εκεί γινόμεθα μέτοχοι και κοινωνοί της χαράς του Νυμφίου Χριστού. Της μεγάλης και ατελευτήτου ταύτης χαράς του νυμφώνος της Εκκλησίας είναι αδύνατον να γευθώμεν, εάν δεν φέρωμεν το κατάλληλον ένδυμα. Εάν, δηλαδή, δεν προετοιμάσωμεν τον εαυτόν μας, εάν, με άλλα λόγια, δεν καθαρίσωμεν τον έσω άνθρωπον, την ψυχήν μας, από λόγια και έργα, τα οποία την έχουν μολύνει και αμαυρώσει. Είναι αναγκαίον και επείγον, λοιπόν, ο καθαρισμός αυτός της ψυχής μας, προκειμένου αυτή να καταστή αξία να δεχθή τον αγιασμόν και ούτω να γίνη δοχείον του θείου φωτισμού, του φωτισμού του Αγίου Πνεύματος, δια να εισέλθη εις τον νυμφώνα, δια να συμμετάσχη εις τους γάμους του Νυμφίου Χριστού, δια να καταντήση εις την θέωσιν αυτής. Να, λοιπόν, διατί η αγία ημών Εκκλησία δια των αγίων αυτής θεοφόρων πατέρων ώρισε την αγίαν και ευλογημένην νηστείαν, αλλά και την εβδομάδα των Αγίων Παθών. Αφ’ ενός, δια να έλθωμεν εις εαυτόν, ως ο άσωτος υιός της παραβολής, ο οποίος απεμακρύνθη από τον πατρικόν οίκον και τον πατέρα αυτού και έζησεν εν κραιπάλαις και ασωτία, δηλαδή παρεσύρθη εις τας ηδονάς και εις τας τέρψεις της αμαρτίας. Αφ’ ετέρου, δια να συνειδητοποιήσωμεν ότι η Βασιλεία των Ουρανών δεν είναι βρώσις και πόσις, αλλά νήψις και εγρήγορσις. Τούτο δε σημαίνει ότι η άπειρος αγάπη, ευσπλαχνία και φιλανθρωπία του Θεού δεν παρέχεται εις αυτούς, οι οποίοι δεν την επιθυμούν η την αρνούνται, διότι έχουν πλέον παραδοθεί εις τον θάνατον της φθοράς και της αμαρτίας.
«Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται», μας προειδοποιεί η αγία ημών Εκκλησία δια του καιρού της νηστείας και κυρίως δια της αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος των Παθών του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Εγρήγορσις σημαίνει να μην αφήσωμεν τον εαυτόν μας, δηλαδή την ψυχήν, να καταληφθή από τον ύπνον -«μη τω ύπνω κατενεχθή, ίνα μη τω θανάτω παραδοθή και της βασιλείας έξω κλεισθή».
Ο Χριστός, αγαπητοί μου αδελφοί, ερχόμενος προς το εκούσιον πάθος, δηλαδή με την ιδικήν Του ελευθέραν βούλησιν και θέλησιν, έλεγεν εις τους μαθητάς και αποστόλους Του: «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα, και ο Υιός του ανθρώπου παραδοθήσεται καθώς γέγραπται περί Αυτού». Τα ίδια ακριβώς λόγια απευθύνει και εις ημάς, τους πιστεύοντας εις Αυτόν και τους φέροντας την σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέραν του βαπτίσματός μας εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, όταν ενεδύθημεν τον Χριστόν.
Ημείς, χάριτι Θεού, αλλά και του Παναγίου Τάφου ευρισκόμεθα εις την επίγειον και φυσικήν Ιερουσαλήμ. Τούτο αποτελεί ιδιαιτέραν ευλογίαν, διότι τοιουτοτρόπως καθιστάμεθα αυτήκοοι και αυτόπται μάρτυρες των τόπων, των χώρων, ένθα ο Υιός του Θεού, ο Υιός της Παρθένου, εσαρκώθη, εσταυρώθη και ανέστη. Της ευλογίας αυτής, δηλονότι της προσκυνηματικής θεωρίας της οποίας ηξιώθημεν, καλούμεθα να εκμεταλλευθώμεν, δια να παρακαλέσωμεν την Μητέρα του Θεού, την αειπάρθενον Θεοτόκον και υπερευλογημένην Μαρίαν, να ανοίξη τας πύλας του νυμφώνος του Υιού και Θεού Αυτής Κυρίου δε ημών Ιησού Χριστού, δια να εισέλθωμεν δια της ανανήψεως της ψυχής και της μετανοίας του νοός μας, ως τούτο συνέβη με την προσκυνήτριαν των Αγίων Τόπων και του Παναγίου Τάφου Μαρίαν την Αιγυπτίαν, η οποία, μαζί με τον συσταυρωθέντα ληστήν, ανεδείχθη αξιωτάτη του νυμφώνος του Χριστού, τουτέστιν της Βασιλείας των Ουρανών.
Δεηθώμεν και ημείς του Νυμφίου Σωτήρος ημών Χριστού, όπως καταστώμεν άξιοι του νυμφώνος Αυτού, του νυμφώνος της χαράς της λαμπροφόρου Αυτού Αναστάσεως, Αμήν.
Εκ της Αρχιγραμματείας
Η πρωτότυπη είδηση σε πολυτονική γραφή βρίσκεται στην Πύλη ειδησεογραφίας του Πατριαρχείου στο σύνδεσμο http://www.jp-newsgate.net/gr/2012/04/08/5665/
Login
Υπενθύμιση κωδικού