Την Τρίτην, 29ην Ιουνίου /12ην Ιουλίου 2011, το Πατριαρχείον Ιεροσολύμων εώρτασε την μνήμην των δύο πρωτοκορυφαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου εις Καπερναούμ.
Η Καπερναούμ, ως γνωστόν, είναι η παρά την βορειοδυτικήν άκρην της Τιβεριάδος θαλάσσης κειμένη αρχαία πόλις, εις την οποίαν ήλθε και κατώκησεν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, αφού εγκατέλειψε την Ναζαρέτ και επετέλεσε πολλά των σημείων Αυτού. Πολλοί των κατοίκων αυτής δεν μετενόησαν και δεν επίστευσαν εις τον λόγον και το έργον του Κυρίου, διότι ο Κύριος είπε: «Και συ Καπερναούμ, η έως του ουρανού υψωθείσα έως άδου καταβιβασθήση· ότι ει εν Σοδόμοις εγενήθησαν αι δυνάμεις αι γενόμεναι εν σοι, έμειναν αν μέχρι της σήμερον», ( Ματθ, 11-23).
Η πρόρρησις αυτή του Κυρίου επηλήθευσε, διότι άχρι της σήμερον η Καπερναούμ παραμένει ακατοίκητος. Εις τα ερείπια αυτής υπάρχουν ωρισμέναι Χριστιανικαί Εκκλησίαι, μία των οποίων είναι η επ’ ονόματι των Αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ανεγερθείσα υπό του αειμνήστου Πατριάρχου Ιεροσολύμων Δαμιανού μεταξύ των ετών 1931-1935.
Εις ταύτην κατηυθύνθη την πρωΐαν της ως άνω ημέρας μετά συνοδείας εξ Ιεροσολύμων η Α.Θ.Μ. ο Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος.
Φθάσας μετά τρίωρον αυτοκινητιστικήν πορείαν, εγένετο δεκτός υπό του ηγουμένου της Μονής, του και επαξίως της ιστορίας αυτής ανακαινίσαντος αυτήν και αγιογραφήσαντος τον Ιερόν Ναόν δια θαυμασίων βυζαντινών Αγιογραφιών, μοναχού Ειρηνάρχου, και ιερομονάχων και πρεσβυτέρων των ομόρων Ιερών Μονών και ενοριών.
Εις τον Ιερόν Ναόν τούτον των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου προεξήρξε της ακολουθίας του Όρθρου και της θ. Λειτουργίας, συλλειτουργούντων Αυτώ του Ιερωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακού και του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Αριστάρχου, Γέροντος Αρχιγραμματέως, ιερομονάχων των ομόρων της Καπερναούμ Ιερών Μονών, ως της Τιβεριάδος Αρχιμανδρίτου Τιμοθέου και του Θαβώρ Αρχιμανδρίτου Ιλαρίωνος και πρεσβυτέρων της περιοχής Ναζαρέτ και της περιοχής της Άκκρης –Πτολεμαΐδος, ψαλλούσης της χορωδίας των πόλεων της Άκκρης και του Σαχνίν, διευθυνομένης υπό του ηγουμένου της Άκκρης Αρχιμανδρίτου π. Φιλοθέου, συμμετέχοντος δε πυκνού εκκλησιάσματος Αραβοφώνων Ορθοδόξων της περιοχής Γαλιλαίας και Ρωσοφώνων της αυτής περιοχής, των μεταναστευσάντων εις το Ισραήλ μετά την επελθούσαν πολιτικήν αλλαγήν εις τας χώρας της πρώην Σοβιετικής Ενώσεως.
Προς το ευλαβές τούτο εκκλησίασμα εκήρυξε τον θείον λόγον ο Μακαριώτατος έχοντα ως έπεται:
«Των Αποστόλων άπαντες, την κορυφήν υμνήσωμεν, Πέτρον και Παύλον, τους θείους της οικουμένης φωστήρας τους κήρυκας της πίστεως, τας θεολόγους σάλπιγγας, δογμάτων τους εκφάντορας, της Εκκλησίας τους στύλους και καθαιρέτας της πλάνης».
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Ευλαβείς Χριστιανοί και ευσεβείς προσκυνηταί. Εορτή χαρμόσυνος, επέλαμψε τοις πέρασι σήμερον η πάνσεπτος μνήμη των σοφωτάτων Αποστόλων και κορυφαίων Πέτρου και Παύλου, διο και η χάρις του Αγίου Πνεύματος συνήγαγε πάντας ημάς εις τον οικείον τοις Αποστόλοις τόπον, δηλονότι της Καπερναούμ, ίνα ευχαριστιακώς τιμήσωμεν τους μεγάλους της Εκκλησίας διδασκάλους και της οικουμένης φωστήρας.
Αξίως και πρεπόντως οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος αναγνωρίζονται ως η κορυφή των Αποστόλων. Και τούτο διότι απ’ αυτόν τον Κύριον ημών απεκλήθησαν ο μεν Πέτρος, η πέτρα της πίστεως: «Καγώ δε σοι λέγω ότι συ ει Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν» (Ματθ. 16, 18), ο δε Παύλος σκεύος εκλογής: «σκεύος εκλογής μοι εστιν ούτος του βαστάσαι το όνομά μου ενώπιον εθνών και βασιλέων», (Πραξ. 9,15).
Αμφότεροι οι άγιοι ούτοι Απόστολοι ανεδείχθησαν υπεράξιοι της θεόθεν κλήσεως αυτών τόσον από το κήρυγμα αυτών εις τα έθνη, όσον και από την θεμελίωσιν Εκκλησιών ανά την οικουμένην: «Τους μαθητάς του Χριστού και θεμελίους της Εκκλησίας, τους αληθείς στύλους και βάσεις και σάλπιγγας ενθέους των του Χριστού δογμάτων και παθημάτων, τους κορυφαίους Πέτρον και Παύλον, άπας ο κόσμος ως προστάτας ευφημήσωμεν», λέγει ο υμνωδός αυτών Αρσένιος. «Ούτοι γαρ διαδραμόντες το κλίτος όλον της γης, ώσπερ αρότρω έσπειραν την πίστιν και πάσι την θεωγνωσίαν κατέβλυσαν, της Τριάδος δεικνύντες λόγον. Ω, Πέτρε, πέτρα και κρηπίς, και Παύλε σκεύος εκλογής, οι και ζευκτοί βόες του Χριστού, πάντας είλκυσαν προς την θεογνωσίαν έθνη, πόλεις τε και νήσους».
Εις τον ύμνον τούτον του Αρσενίου του μελωδού, περιγράφονται με ακρίβειαν τα θεία χαρίσματα, τα οποία συνθέτουν την διακριθείσαν αποστολικήν προσωπικότητα των Πέτρου και Παύλου αφ’ενός και την συμβολήν αυτών εις την διάδοσιν της υγιαινούσης πίστεως και διδασκαλίας (Τιμ. Α’ 1,10) αφ’ετέρου.
«Ούτοι γαρ διαδραμόντες το κλίτος όλον της γης ώσπερ αρότρω έσπειραν την πίστιν και πάσι την θεογνωσίαν κατέβλυσαν της Τριάδος δεικνύντες τον λόγον».
Η διάκρισις όμως μεταξύ των μαθητών και Αποστόλων του Χριστού εις κορυφαίους και μη επ’ ουδενί τρόπω πρέπει να ερμηνεύηται εις υπεροχήν δυνάμεως σοφίας και πρωτείου εξουσίας, αλλά μάλλον εις διαίρεσιν χαριστμάτων των υπό του Αγίου Πνεύματος χορηγουμένων ως διδάσκει ο σοφός Παύλος : «Διαιρέσεις δε χαρισμάτων εισί, το δε αυτό Πνεύμα (Α’Κορ. 12,4)», …. «Πάντα δε ταύτα ενεργεί εν και το αυτό Πνεύμα, διαιρούν ιδία εκάστω καθώς βούλεται», (Α’Κορ. 12,11).
Με άλλα λόγια, αγαπητοί μου αδελφοί, οι υπό του Κυρίου ημών Ιησού κληθέντες Απόστολοι έλαβον «εν και το αυτό Πνεύμα», δηλονότι το Άγιον του Χριστού Πνεύμα. «Εν και το αυτό Πνεύμα» ενεφύσησεν ο Χριστός εις τους μαθητάς Αυτού άνευ τινός εξαιρέσεως και διακρίσεως κατά την εμφάνισίν Του, μετά την Ανάστασιν αυτού , εν μέσω των μαθητών Του, ως μαρτυρεί ο απόστολος και ευαγγελιστής άγιος Ιωάννης: «Είπεν ουν αυτοίς ο Ιησούς πάλιν. Ειρήνη υμίν. Καθώς απέσταλκε με ο Πατήρ καγώ πέμπω υμάς. Και τούτο ειπών, ενεφύσησε και λέγει αυτοίς. Λάβετε Πνεύμα Άγιον», (Ιω. 20, 21-22).
Η υπό της Αγίας Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας ορισθείσα ιδιαιτέρα εόρτιος τιμή εις τους Πέτρον και Παύλον, οφείλεται εις τον από κοινού υπερβάλλοντα ένθεον ζήλον, τον εκδηλωθέντα υπό μεν του Πέτρου δια της ομολογίας αυτού: «ότι Συ ει ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος», (Ματ. 16,16). Υπό δε του Παύλου δια της υπ’ αυτού αποκαλύψεως της αρπαγής αυτού εις τον ουρανόν, δηλονότι τον παράδεισον: «Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ… ότι ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι», (Β’ Κορ. 12, 2-4).
Αξιοσημείωτα είναι τα ερμηνευτικά σχόλια εγκρίτων Πατέρων της Εκκλησίας επί των λόγων του Κυρίου: «Συ ει Πέτρος και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν» «Φήσαντες και ημείς ως ο Πέτρος. Συ ει ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος, γινόμεθα Πέτρος και ημίν αν λέγοιτο από του Θεού Λόγου το συ ει Πέτρος και τα εξής. Πέτρα γαρ πας ο Χριστού μιμητής… και επί πάσαν την τοιαύτην πέτραν οικοδομείται ο εκκλησιαστικός πας λόγος και η κατ’ αυτόν πολιτεία. Εν εκάστω γαρ των τελείων, εχόντων το άθροισμα των συμπληρούντων την μακαριότητα λόγων και έργων και νοημάτων εστίν η υπό του Θεού οικοδομουμένη Εκκλησία».
Εξ ίσου αξιοσημείωτα είναι και τα ερμηνευτικά σχόλια επί της του Παύλου αποκαλύψεως ότι «ηρπάγη εις τον Παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι», (Β’ Κορ. 12, 4). Εδώ, αγαπητοί μου, διεγείρεται η περιέργεια ημών να μάθωμεν, τι άραγε ήκουσε και είδεν εις τον τρίτον ουρανόν ο Απόστολος, επί των οποίων εκ σεβασμού ετήρησε σιγήν. Αλλ’ η σιγή αυτή του Παύλου μας διδάσκει ότι η εν ταις Γραφαίς εμπεριεχομένη αποκάλυψις του Θεού είναι επαρκής φανέρωσις όλων όσων είναι αναγκαία προς σωτηρίαν ημών.
Επ’ αυτής της αποκαλύψεως ως επί θεμελίου αιωνίου έχει οικοδομηθή η Εκκλησία και επί του θεμελίου λίθου πρέπει να οικοδομείται η πίστις και η ελπίς ημών.
Εις δε το ερώτημα «τίνος ένεκεν και ηρπάγη (δια ποίον λόγον ηρπάγη ο Παύλος); «Υπέρ του μη δοκείν αυτόν», λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, «έλαττον έχειν των λοιπών Αποστόλων. Επειδή γαρ εκείνοι συνεγένοντο τω Χριστώ, ούτος δε ουδαμώς, δια τούτο εις δόξαν ήρπασε και τούτον».
Ιδού λοιπόν δια τι οι Άγιοι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος κατέχουσιν εξέχουσαν θέσιν μεταξύ των μαθητών και αποστόλων του Σωτήρος ημών Χριστού και διατί τιμώνται σήμερον υπό της Εκκλησίας, ως διηρημένοι τοις σώμασι, και ηνωμένοι τω Πνεύματι κατά τον υμνωδόν αυτών.
Επί πλέον δε τιμώνται ιδιαιτέρως οι Άγιοι ημών Απόστολοι Πέτρος και Παύλος, διότι αποτελούν υπόδειγμα μετανοίας αμαρτωλών κατά τους λόγους του Ευαγγελικού κηρύγματος του Χριστού: «Ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν», ( Ματ. 9,13). «Έδωκας υπόδειγμα», ψάλλει ο υμνωδός αυτών, «επιστροφής αμαρτάνουσι, τους πιστούς Αποστόλους Σου, τον μεν αρνησάμενον εν καιρώ του πάθους και μετεγνωκότα τον δε κηρύγματι τω σω, αντιταξάμενον και διώξαντα και άμφω του συστήματος πρωτοστατούντας των φίλων Σου, Ιησού παντοδύναμε, ο Σωτήρ των ψυχών ημών».
Παρακαλέσωμεν τους παρρησίαν έχοντας ενώπιον του Αγίου Τριαδικού Θεού και μετά του υμνωδού είπωμεν: «Πέτρε κορυφαίε των ενδόξων Αποστολων η πέτρα της πίστεως και Παύλε θεσπέσιε των Αγίων Εκκλησιών ο ρήτωρ και φωστήρ τω θείω θρόνω παριστάμενοι, υπέρ υμών Χριστέ πρεσβεύσατε».
Πρεσβεύσατε και υπέρ ειρήνης του σύμπαντος κόσμου και συνδιαλλαγής των λαών της χειμαζομένης περιοχής υμών. Αμήν.
Μετά την θ. Λειτουργίαν ηκολούθησε φιλόξενος δεξίωσις εις το ανακαινισμένον ηγουμενείον υπό του ηγουμένου μοναχού π. Ειρηνάρχου, εν συνεχεία δε περί την μεσημβρίαν ηκολούθησεν υπαίθριος τράπεζα εν ατενίσει της Τιβεριάδος θαλάσσης και εν ακροάσει του φλοίσβου των κυμάτων αυτής και γεύσει των οψαρίων αυτής.
Δόξα τω Θεώ, διότι ηξίωσεν ημάς και πάλιν να εωρτάσωμεν την εορτήν των Αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου εις την Ιεράν ιστορικήν αυτήν Μονήν του Πατριαρχείου.
Εκ της Αρχιγραμματείας
Η πρωτότυπη είδηση σε πολυτονική γραφή με τις συνοδευτικές φωτογραφίες βρίσκεται στην Πύλη ειδησεογραφίας του Πατριαρχείου στον σύνδεσμο http://www.jp-newsgate.net/gr/2011/07/12/3893/
Login
Υπενθύμιση κωδικού